“İnsanlardan öyleleri vardır ki, Allah’tan başka varlıkları Allah’ı sever gibi severler.” (Bakara 165)
Kalp, Allah’a ait bir yerdir. O yeri Allah’tan başka birine verince insana yük olur. Çünkü Allah, kulunun kalbini kendisine bağlı görmek ister. Eğer bir şeyi haddinden fazla seversen, o şey senin için imtihana dönüşür. Terk edilerek, kırılarak, üzülerek sonuçlanır. Bu, Allah’ın terbiye edişidir. Ceza değil, imtihandır. Aşırı sevdiklerimiz gidince yıkılma sebebimiz budur. Kalpte yaratılmış olana daha çok yer verdik, halbuki kalbin asıl sahibi Yaratandır. Kalp ancak yaratıcısına yaslanınca her sıkıntıda dayanacak güce sahip olabilir. Bu yüzden sev, ama ölçüsünde sev. Kalbinin asıl sahibi O’dur.