MİHRİŞAH SULTAN
@mihrisahustundag
213 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
Vaat; Güney Afrika’nın apartheid sonrası değişimini tek bir aile üzerinden anlatıyor ama bunu çok sakin, çok katmanlı ve sarsıcı bir şekilde yapıyor. Romanın merkezinde, yıllarca ertelenen küçük bir söz var: aile hizmetçisi Salome’ye bir ev verileceğine dair verilen vaat. Fakat bu vaat yıllar boyunca sürekli erteleniyor ve aslında bu gecikme, Güney Afrika’nın tarihsel adaletsizliklerinin de sembolüne dönüşüyor.
Roman dört bölümden oluşuyor ve her bölümde ailenin başka bir cenazesine gidiliyor. Zaman ilerledikçe sadece karakterlerin değil, ülkenin de değişimini gördüm. Apartheid sonrası umutların yavaş yavaş yerini hayal kırıklığına bırakması, aile içindeki çürüme ve insanların birbirlerinden giderek uzaklaşması çok güçlü bir şekilde hissettirilmiş. Swart ailesi dışarıdan zengin ve düzenli görünse de içeride büyük bir kopukluk, iletişimsizlik ve bastırılmış suçluluk duygusu var. Özellikle Salome’ye verilen sözün tutulmaması, roman boyunca vicdani bir yük gibi dolaşıyor.
Yazarın kalemi beni en çok etkileyen şeylerden biri oldu. Yazarla tanışmamı sağlayan bu romanda dil oldukça sade ama anlatım tekniği çok farklı. Anlatıcı sürekli karakterlerin zihninde dolaşıyor; bir cümlede bir karakterin düşüncesindeyken aniden başka birine geçebiliyor. Bu geçişler bazen bilinç akışı gibi hissettim ve bu da romanı çok canlı hâle getiriyor. Aynı zamanda büyük dramatik sahneler yaratmadan, küçük detaylarla çok yoğun bir atmosfer kuruyor. Sessizlikler, bakışlar, yarım kalan konuşmalar bile çok şey anlatıyor.
Ben okurken özellikle şu düşünce aklımdan çıkmadı: İnsanlar bazen en basit doğruyu yapmakta bile neden bu kadar zorlanıyor? O evin verilmesi aslında çok küçük bir şey gibi görünüyor ama yıllarca ertelenmesi, insanların vicdanla yüzleşmekten ne kadar kaçtığını gösteriyor. Roman
Reklam
MİHRİŞAH SULTAN
, 2026 okuma hedefini güncelledi.2026 OKUMA HEDEFİ
12/50 kitap - %24 tamamlandı
12 kitap okudu
50 kitap
3.362 sayfa
12 inceleme
0 alıntı
5 günde 1 kitap okumalı.
Reşat Nuri Güntekin’in bir çok romanlarını okudum bu eserinde de yine sade ama etkili anlatımıyla insan ruhuna dokunmayı başarmış. Cumhuriyet dönemi Türk edebiyatının önemli isimlerinden biri olan yazar, bu hikâyede büyük olaylar anlatmak yerine, insanın iç dünyasına ve hayata bakışına odaklanıyor.
Eserin konusu çok büyük dramatik olaylara dayanmıyor; daha çok bireyin yaşamı algılayışı, umutları ve içsel dünyası etrafında şekilleniyor. “Gökyüzü” burada sadece fiziksel bir şey değil; aynı zamanda bir özgürlük, umut ve kaçış simgesi gibi. Karakterlerin gündelik hayatın sıkıcılığı ve sınırlılığı içinde, yukarıya yani gökyüzüne bakarak başka bir anlam arayışı içinde olduklarını hissettim. Bu da hikâyeyi basit bir anlatıdan çıkarıp daha sembolik bir hâle getirmiş.
Reşat Nuri’nin dili her zamanki gibi çok sade, akıcı ve anlaşılır. Ama bu sadeliğin içinde derin bir duygu var. Süslü cümleler yok, karmaşık anlatımlar yok; ama okurken içime dokunan bir samimiyet var. Yazar, küçük detaylarla büyük duygular yaratmayı çok iyi biliyor. Bu yüzden hikâye kısa olmasına rağmen etkisi uzun sürüyor.
Ben okurken özellikle şu duyguya takıldım: İnsan bazen hayatın içinde sıkışıp kalmış hissediyor ama küçük bir şey bir gökyüzü, bir bakış, bir düşünce ona yeniden umut verebiliyor. Gökyüzü bana bu hissi çok sade ama etkili bir şekilde verdi. Büyük olaylara gerek olmadan da insanın iç dünyasının ne kadar derin olabileceğini hatırlattı.
Aynı zamanda hikâye bana şunu düşündürdü: Mutluluk ya da huzur bazen ulaşılması zor şeyler değil; belki de sadece bakış açımızı değiştirmekle ilgili. Gökyüzü herkes için aynı ama herkes ona aynı anlamı yüklemiyor. Bu da hikâyeyi daha evrensel bir noktaya taşıyor.
Reklam