İmdat!
"Biraz yumuşak başlı olsan ne olur sanki? İnsanlar duysa bana ettiğin lafları, sana söz geçiremediğim için beni ayıplar. Biz yetişirken annemizin gözünün içine bakardık, bir şey istesin de hemen yapalım diye. Kız kısmı hamarat olur, evcimen olur, misafirperver olur."
Dayanamadım, arı kovanına göz göre göre çomakla dürttüm. "Kim tanımlıyor kız kısmının nasıl olması gerektiğini?"
Aslında cevabı belli olan bir soruydu benimkisi: Canı isteyen herkes.
Biz de hep “Don’t ever look back”
-“gel!”
lafın güzelliğine bak.
"ölüyorum, imdat!" dese o kadar dokunmazdı adama..
Reklam
"Ölümü son çıkış olarak düşüneceksin. Bil ki kimse seni bundan alıkoyamaz ve tam da bu nedenle, elinin altında olduğu için onu yedekte tut, sonuna kadar. Diyelim ki geceleyin bir kâbus gördün. Bunun bir kâbus olduğunu, başını oynattığın anda kurtulabileceğini bilirsen her şey daha kolay, daha çekilir hale gelir, hatta bir bakarsın ilk başta en korktuğun şeylerden zevk alır olmuşsun. Hayat seni istediği kadar ürkütsün, canını yaksın, en yakınların çirkin maskeler taksınlar... Hayat bu, de kendi kendine, ikinci kez çağrılmayacağım bir oyun, bir zevkler ve acılar oyunu, bir inançlar ve aldatmalar oyunu, bir maskeler oyunu, bir aktör ve bir gözlemci olarak sonuna kadar oyna, gözlemcilik daha iyidir, ne zaman istersen bırakabilirsin. Beni sorarsan, "imdat çıkışı" sayesinde ayaktayım. Çünkü emrimde, ve onu kullanmayacağımı biliyorum. Ama ahiretin anahtarı bende olmasa kendimi kapanda hissederdim, derhal kaçmak isterdim!"
Kendi içimde tutsak olduğumu, diri diri gömüldüğümü nasıl bilebilirlerdi ? İmdat çığlığı atmamıştım ki!
Ama acaba çocuk aslında nasıl bir yalnızlıkla kuşatılmıştı? İmdat dilemenin bile onu dehşete düşürdüğü bir yalnızlık...
"Dağlar taşlar işaret dolu olsa da okumam yazmam yok benim. Bana senin kelimelerinle bir işaret. Medet medet medet!"
Reklam
Reklam