seven insanlar birbirinin zehrini alır,birbirine şifa olur, birbirini kurtarır. böylesi daha gerçek daha insaniydi. Sartre’ın “cehennem başkalarıdır” sözüyle de çelişmiyordu bu; çünkü yaşamınız boyunca size değenlerin bazıları cehennemi yaşatır, ayazda titretir, demir parmakların ardında çürütür. bazılarıysa cenneti sunar, sıcacık bir kucakla sarar, masum bir gülüşle hayata döndürür.
herkes onun bir sıra neferi olmasını istiyordu, bir dişli olmasını, çarkın içinde. onu belirli kategorilere sokmak niyetindeydiler. oysa o hepsine karşı direnmek ve kendi kendisinin sahibi olmak anlamına gelen seçmek fiilini gerçekleştirmek istiyordu.