A.
@minonay
göç benim içimdedir, nereye gidersem varamadığım yerdeyim
81 okur puanı
Ocak 2023 tarihinde katıldı
Kitaba başlarken konusundan ötürü rahatsız olacağım kısımlar olacağını biliyordum. Gerçek bir hikaye olduğunu bilmek tabii ki üzücü ama hikayeyi aşırı dramatize etmek gerçekliği çok zedelemiş. Bir noktadan sonra ana karakterin yaşadıkları mağduriyet mi yoksa kendi seçimleri mi diye düşündürüyor. Güçlü bir kadın hikayesi gibi gözükse de çoğu durumda kolaya kaçan,dönüp dolaşıp aynı yola sapan karakter okudum kitap boyunca. Bir mecburiyet değil tercih meselesiydi çoğu kısım. Vermek istediği mesaj iyi hoş, çizilen toplumsal bakış da tamam doğru ama bunu bu karakterle vermek ne derece mantıklı bilemedim Kitabın başındaki anlatıcı olan psikoloğun, eskortluk yapan baş karakterimize karşı aşırı mahcubiyet ve öz güvensiz hissetmedi de aşırı saçma ve gerçek dışıydı. Ne diyebilirim fazla tevazunun sonu …. nasihat dinlemektir gibi olmuş kısacası.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Kahve Soğumadan ÖnceEdebiyat & Roman
kolay kolay inceleme yazısı yazan birisi değilim ama bu kitap beni o kadar hayal kırıklığına uğrattı ki bir inceleme yazısını hak etti.
kitabın giriş cümlesi çok ilgimi çekmişti "geçmişe gidebilseydiniz ama yalnızca kahveniz soğuyana kadar orada kalabilseydiniz ne yapardınız?" bu giriş bana gece yarısı kütüphanesi tadında bir kitap okuyacağımı düşündürtmüştü. ancak kurgusu zayıf, sürükleyiciliği ve merak unsuru olmayan bir zaman kaybına dönüştü.
tokyo'da küçük bir cafede kahve içilerek geçmişe yolculuk yapılıyor. ancak kahve soğumadan bitirmeniz gerekiyor yoksa ne geçmişte ne gelecekte kalabiliyorsunuz. arafta bir ruh olarak kalıyorsunuz. ayrıca geçmişe gitseniz bile yapacağınız hiçbir şey bugünü ve geleceği değiştirmiyor.
karakterler sadece özledikleri anlara gidip geliyorlar ve bundan sonra nasıl davranacaklarını anlıyorlar. gereksiz bir aksiyon yani.
akıcılık desen yok edebi zevk verme desen yok bir önerme/mesaj desen yok. yani bu kitap için harcanan zamana yazık.
kitap ismiyle ve kapak tasarımıyla ilgimi çok çekmişti. lilith efsanesiyle alakalı bir kitap zannetmiştim ancak lilith çok yersiz kullanılan bir metafordan ibaretmiş ve beni hayal kırıklığına uğrattı.
ilk olarak kitapta metafor olarak kullanılan lilith efsanesini açıklamak istiyorum. lilith, musevilik ve hristiyanlık dinlerinde hz. adem'in ilk eşi olduğu söylenilen bir mit karakter. tıpkı adem gibi tanrı tarafından ve topraktan yaratılmıştır. adem lilithten kendisine itaat etmesini istediğinde eşit olduklarını söyleyip itaat etmemiş ve tanrı'nın yasaklı adını söyleyerek cennetten kovulmuştur. bu noktada yazar, bu efsaneye hiçbir kaynakta bulamadığım bir ekleme yapmış ki bu eklemeyi okurken aşırı rahatsız oldum. ekleme ise şu; tanrı da lilithe aşıktır ve kendi yarattığına aşık olmayı gururuna yediremediği için lilithi lanetlemiştir. yazarın bu kısmı anlatırken kullandığı tanrıyı aşağılayıcı üslup çok rahatsız ediciydi.
gelelim kitap karakterlerine; lilith ile benzetilen lamia, habil ve kabil ile benzeliten kuzey ve güzey kardeşler. lamia toplumsal normlara karşı çıkması, feministliği ile lilithe benzetiliyor ancak ilk geceden birliktelik yaşadığı adamla sahip/köle fantazisi yapıyor. bu noktada lilith ile olan benzerliği tamamen kopuyor.
habil ve kabil kadar taban tabana zıt oldukları ısrarla söylenen kuzey ve güzey kardeşler ise birlikte oldukları kadınları paylaşacak kadar ahlaki açıdan aynılar. yani birinin fiziksel yönden birinin zekasal yönden iyi olması benim gözümde bir zıtlık yaratmıyor.
yazar konu olarak çok sığ ve seviyesiz olan bu kitabı osmanlıca kelimeler, farsça tamlamalar kullanarak derinlik katmaya, entelektüelleştirmeye çalışmış ancak hiçbir işe yaramamış.
kısacası zaman kaybından başka hiçbir özelliği olmayan bir kitap. ama okumak isteyenlere iyi
dergi okuma alışkanlığım pek yoktur 100. yıl için anı kalsın diye almıştım. kafa dergisinden okuduğum ilk sayıydı. içerik olarak, tasarım olarak çok beğendim ve artık düzenli olarak almayı düşünüyorum. 100. yıla celal şengör'ün kaleminden çıkan yazılarla bakmak çok değerli. dergide onun dışında en sevdiğim yazı ise bedia ceylan güzelce'nin "neşemizi bulalım" yazısı oldu. sadece her sayfada reklam olması beni rahatsız etti.
