sena m.
@mintemur
141 okur puanı
Ocak 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
bir insanın gülümsemesinden farklıydı. bir şey eksikti. kanın ağırlığı mı desem, hayatın acısı mı desem bilemiyorum. özsüz gibiydi.
Reklam
Uzun zaman önce aldığım fakat başlamaya kendimi mental olarak hazır hissetmediğim bir kitaptı.
Ve hislerim tarafından yanılmadığımı daha ilk öykünün ilk cümlesiyle anladım. Pervasızca geçip giden günlerimin acımasız birer tasviriydi sanki anlatılanlar.
Özellikle "diri gömülen" hikayesi, neredeyse her satırın altını çizmeye zorladı beni. Kafka gibi, Sartre gibi, Dazai gibi, Hidayet'te de aynı duyguları gördüm. Bizi birleştiren ayrıntıları.
O satırların beni ne kadar üzdüğünü açıklamama gerek dahi yok. Aslında buna üzüntü bile denilemez. Tıpkı o yazarların bahsettiği gibi benim burada söyleyeceklerim de ancak "saçmalık" olabilir. Çünkü ne hislerimde ne de düşüncelerimde ortak, sabit, salt bir nokta bulabiliyorum ve bizler tam burada kesişiyoruz. Hepsini ben yazmışım gibi geliyor.
Hikayeyi yetersiz bulanlar olmuş sanıyorum. Bunların arasında o yazılanları gerçekçi bulmayanlar da mutlaka vardır. Evet, aşırı dramatik geliyor olabilir. Fakat öyle değil. İnanın bana değil.
Diğer hikayeler arasında Fransız Esir ve Abacı Hanım, hoşuma gitti. Esir, bir bakıma heyecan arasa da, Abacı Hanım kesinlikle bir sevgisizlik sonucu örneğiydi.
Bu örneklerde insanın kendine dair bir şeyler bulması ne kadar kötü. Nasıl hissettirdiğini bilmek. Haberimiz olmayabilir ama çoğumuzun başından geçmiş yaşanmışlıklar hepsi.
Tüm bunların yanında merak ettiğim bir konu da var. Tek temennim bu merakın hiçbir zaman gerçekleşmemesi üzerine.
