Severim seninle,
hatırlamayacağın anlarında bile severim seni
öyle dalgın, öyle kendinden uzak,
sanki hiç yaşanmamış bir akşamın içinde.
İçince sinersin içime,
bir yangın gibi değil sadece
bir şehrin gecesi gibi, ağır ve suskun,
ateş gibi yakar, kavurursun beni
ama küllerim bile sana soğuk değildir, bilirsin.
Belki uzaktan da hissedersin bunu,
bir sigaranın dumanında,
ya da ansızın çöken bir yalnızlıkta.
Akşam olur da güneş batınca
insan en çok kimi özlediğini anlar ya
işte tam orada gelirsin aklıma.
Beni hissetmek istersin belki,
küçük bir ışık açarsın odana,
kendinle sevişir gibi
tüm gücünle sarılırsın yalnızlığına.
Saçların dağılır sonra,
yorgun bir rüyanın kıyısında
bir kenara bırakırsın kendini.
Uyursun.
Ben izlerim seni
hiç bilmeyeceğin bir mesafeden,
hiç duymayacağın bir sessizlikle.
Öylece yatarsın,
tenin sıcak, gözlerin suskun,
gece sana yakışır, ben bilirim.
Ben de bir köşede,