“Ben sonsuza dek bu sahillerde yürüyorum,
Kum ve köpükler arasında,
Yükselen sular ayak izlerimi silecek,
Ve rüzgar köpüğü üfürecek.
Ama sahil ve deniz kalacak orada,
Sonsuza dek.”
ilk günlerin can acısıyla ne yapılmışsa yapılmış, sonra oradan hızla uzaklaşmış herkes. ama işte kaçtığın yerdesin yine! nihal, bu dünyanın acılarının da tıpkı dünya gibi yuvarlak olduğunu kanıtlıyor.