"İnsanların saygısını kazanma becerisiyle her zaman, her yerde gözde biri olmuştu. Fakat olduğu yere asla kök salamamıştı. Kendini değil, arkadaşlarlarını ve yakın çevresini tatmin etmeye yetecek kadar uyum sağlamıştı."
"Kendi kendine konuşuyordu; darmadağınık, ama yine de akıllıca, açıkça, insan önemli bir işini en candan arkadaşıyla nasıl konuşursa, kendiyle öyle konuşuyordu."
Bütün yaşamı boyunca da insanların ne denli insanlıktan uzak olduğunu, ince,öğrenim ve eğitim görmüş kibar denilen kimselerde; inanır mısınız, atadan namuslu tanınanlarda bile, canavarca bir kabalık bulunduğunu görür ve tüyleri diken diken olurdu.