Miss Öykü
@missoyku
she's got a book for every situation
1999
131 okur puanı
Şubat 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
O kadar uzun zamandır çevrilmesini bekliyordum ki büyük bir heyecanla kitabı edindim. Çok beğeneceğime emin olduğum için de okumaya kıyamadım, beklettim durdum. Sonunda okumaya karar verdiğimde ise beklediğim gibi olmadı.
Öncelikle İthaki Yayınları'nın bu kitabı çok aceleye getirdiğini düşünüyorum. Çeviri gerçekten sıkıntılı. Bazen peş peşe gelen cümleler aynı kelimeyle başlıyor, aynı yüklemle sonlanıyordu. Bazı cümleler öyle çevrilmişti ki sanki anlatıcının ne dediğini anlamayalım diye bir çaba gösterilmişti. Orijinal metni inceleme fırsatım olmadı ama çeviri kaynaklı bir sorun olduğunu düşünüyorum. Çünkü cümle kurulumu, dizilimi sorunluydu. Ayrıca yazım yanlışları da metindeki sorunlardan bir diğeriydi. Bu sebeplerle metne karşı olumsuz bir şekilde yaklaştım diyebilirim.
İçeriğine gelecek olursak romanı konu itibariyle beğendim diyebilirim. Kuşku uyandıracak, gizemli bir şeyler okumayı seviyorum. Yine de bir olmamışlık var gibiydi, her ne kadar adını koyamasam da. Bazı şeyler çok yavaş işlenmiş bazıları ise çok aceleye getirilmişti. Kitap, asıl konuya gelene kadar, anlatıcının aynı hislerini anlatması zaman kaybediyor, sonrasında başına öyle çok şey geliyor ki onları sindirmemiz için zaman kalmıyor. Yeni bir karakter giriyor ve düğümü o çözüyor. Ama bu düğüm üstü öyle kapalı ve hızlı şekilde çözülüyor ki sanki önemsiz bir şeyden bahsediliyor gibi hissediyor okuyucu. Yazarın, anlatıcının kafa karışıklığı ve psikolojik durumunu yansıtmak amacıyla karanlık ve tekinsiz bir dil kullanmak istediğinin farkındayım. Fakat bunu yapmanın, okuyucu anlamadıkça hiçbir anlamı yok. Okurken içime sinmeyen bir kitap oldu, istediğim şekilde bağlanamadım.
Yine dw çabayı ve düşünceyi tebrik ediyorum. Sanırım diziye uyarlanıyormuş, onu da heyecanla bekliyorum.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Tim Burtonvari bir hikaye beklediğim kitap, Kahve Soğumadan Önce'nin Kore versiyonu çıktı. Ve bu durumdan hiç memnun değilim.
Roman, farklı karakterlerin acılarını ve bu acılardan hayatın, sevginin kıymetini anlayarak kurtuluşlarını anlatmayı vaat ediyor. Sadece buna odaklı bir romanın, karakter hikayelerini iyi seçmesi gerekir. Fakat bu romandaki acılar, dertler öyle basitti ki. Bildiğimiz, yüzlerce kez duyduğumuz hikayeler hiç ilgi çekici değildi açıkçası.
Sevginin, dostluğun önemi tabii ki bir tema olabilir. Ama bunu ezberlenmiş sözler ve tespitlerle değil özgün bir şekilde yapmak gerekir ki 2024 yılında okunabilecek bir kitap olsun.
Çok basmakalıp bulduğum bir romandı, üzgünüm.
Kitapla ilgili sevdiğim tek şey de Korelilerin günlük yaşantılarını, sofralarını görmekti.
Elif Şafak okumayalı çoook uzun zaman olmuş. Tanıtım bülteninin de dikkatimi çekmesiyle heyecan duyarak başladım kitaba. Hızlıydı da, bulduğum her fırsatta kitaba gömüldüm. Ama inanın, okurken hiçbir şey hissetmedim. Ne kötü bir kitap olduğunu düşünüyorum ne iyi bir kitap olduğunu.
Karakterlere hiçbir şekilde bağlanamadım. Hepsinin bir hikayesi vardı ve yazar hepsini ayrı bölümlerde anlatmış (ki birden A'nın hikayesi, B'nin hikayesi diye bir bölüme geçmek iyi bir tercih miydi emin değilim). Fakat bunlar beni etkilemedi. Bu konuya şu karakterin hikayesinde değineyim, bu karakterle şu soruna parmak basayım diyerek yazılmış gibi. Romanın tamamı bana böyle hissettirdi. Sevemedim.
Aylardır kitap okumayan bünyeme okuma hızı açısından iyi geldiğini itiraf etmeliyim. Ama daha fazlası maalesef yok.
Bayıldım!! Ne zamandır kitap okuyamıyorum, Kel Şarkıcı günümü gün etti.
Dilin anlamsızlığı üzerine, kısacık bir metin ile hiç bu kadar fazla düşünmemiştim. Komik, absürd, çok keyifliydi. Sahnede izlemeyi de çok isterim.
Edebiyat eleştirmeni bir anlatıcımız var. Kendisi, hayranı olduğu bir yazarın yeni kitabı hakkında bir eleştiri yazıyor. Sonra da bu yazarla bir davette tanışıyor. Yazar oldukça yakınıyor, kimsenin kendisine ait gizemi çözemediğinden bahsediyor. Çünkü kendisi aslında tüm kitaplarını gizemli bir "şey" hakkında yazıyormuş fakat kimse bunu fark edemiyormuş. Anlatıcımız da bu gizemin, kendi deyimiyle bu halıdaki motifin peşine düşüyor. Bu uğurda yıllarca kendisini yiyor, ölümler oluyor, arkadaşını kaybediyor yine pes etmiyor.
Bu öyküyü okurken gerçekten sıkıldım. Öykünün kendisinden değil de karakterden sıkıldım ama. Bir insan ne kadar işsiz olmalı ki hayatını böyle bir şey bulmak için harcasın. Aslında böyle bir gizem olmadığı ya da yazarın aslında kendisini ne kadar da beğenmiş olduğu açığa çıksın diye kendimi yedim. Ama bu kısa hikayeden bunu beklememeliyim, biliyorum. Henry James, benim düşündüklerimi mi anlatmak istemişti bilmiyorum ama ben o şekilde anlayıp en azından derdini anlatmakta başarılı olduğunu düşünmeye devam edeceğim.
