feyza
@mistbornn
268 okur puanı
Temmuz 2019 tarihinde katıldı
Yüklenemeyeceğim bir ağırlığın altında gücüm yitmiş. Zaman öfkeleri, ışıkları, yoksunluğu eze eze yaklaşıyor.
Beyin, geçmişte yaşadığımız travmatik bir olayı en ufak hatırlatan bir şeyle karşılaştığında bizi korumak adına o anıyı gün yüzüne çıkarır. Bu yüzden en çok unutmak istediğimiz anılar, aslında beynin “önemli” diyerek sakladığı anlardır ve bu durum yalnızca travma sonrası stres bozukluğu yaşayanlarla sınırlı değildir. 
Bu yüzden mutluluk hiçbir zaman sonsuz değilİnsana ve Hayata Dair
Psikolojik ve nörobilimsel araştırmalar, beynin hafızamızı değiştirdiğini ortaya koymuştur. Bir gruba ait olmamıza yardımcı olmak için rahatsız edici gerçekliklere gözünü kapar. Çoğu zaman bizi gerçekte olduğumuzdan daha iyi, daha yetkin ve daha sosyal olduğumuza ama bazen de tamamen işe yaramaz olduğumuza inandırır. Beyin dünyayı olduğu gibi algılamamıza izin vermez. Onun çok daha önemli ve öncelikli bir görevi vardır -hayatta kalmak- ve bu nedenle de bize dünyayı hayatta kalmamıza yardım edecek şekilde gösterir. Bu da bizi, en büyük duygusal belamıza götürür: Kaygı.