İkbal

İkbal
@mit_taskn06
Biyomedikal Mühendisi
Y.L
Deep
1 Mayıs 1997
160 okur puanı
Temmuz 2018 tarihinde katıldı
Schopenhaur'un şu sözlerini düşünüyorum: "Eğer bir zaman gelir de bir gencin zekâsını körletmek ve aklını her türlü düşünmeye yeteneksiz bir hale getirmek istersen, onun Hegel okumasını sağlamaktan daha iyisini yapamazsınız. Çünkü birbiriyle yıkışan ve çelişen bu hilkat garibesi söz yığınları, aklın onlara bağlı olarak bir şeyler düşünebilmek için kendini boş yere yorup eziyete girmesine ve sonunda bitkinlikten çökmesine yol açarlar. Böylece, herhangi bir düşünme yetisi öylesine tümüyle mahvolur ki, genç, önünde sonunda yanılıp kof ve boş sözleri gerçek düşünce sanacaktır. Vesayeti altında tuttuğu çocuğun çevirdiği dolapları anlayacak kadar akıllanmaya başladığından korkan bir veli, ona masumca Hegel okumasını öğütleyerek bu bahtsız durumun önüne geçebilir.”
Alıntı
İkbal
Sen Schopenhauer' u savundun 😀
📚🔔 Tatil zili çaldı! Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞 Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
S E S S İ Z L İ K
Çoğu kez duyduklarımdan yıpranmış bir insandım. Bazen sağır olup duymamayı, kör olup görmemeyi dilerdim. Öyle çok kötü sözlerden kaçtım ki bilemezsiniz. Sevdiklerim beni kıracak bir söz söyleyecekler diye aklım çıkardı. Üzülmemek için kimseyi ciddiye almamaya başladım sonrasında. Ne mi oldu? Yavaş yavaş sevgimi kaybettim insanoğluna karşı. Köklerinden güç alan ve kolay kolay yıkılıp, beni terketmeyeceğinden emin olduğum ağacı sevdim. Sessizdi, sadece rüzgarda sessini duyabiliyordum. Hayvanı sevdim. Ben onu sevdiğimde onun da beni sevmesi hoşuma gitti. Karşılıksız bir sevgi değildi. Gökyüzünü sevdim. Bana bulutlarıyla gizli mesajlar verip eğlendirmesini biliyordu. Ara sıra ağlardı o kadar. Hem ben de ağlarım ara sıra aşinaydım. Ama insanlara gelince soğumuştum bir kere. Sonraları bir aydınlanma yaşadım sandım kendi kendime. Sevdiklerim de beni seviyorlarsa eğer beni kıracak sözlerden uzak durmayı bilmeliydiler. Bilmeyenle de işim olmamalıydı, kestirip atmalıydım. Sonra öyle olduğunu sandığım birisi çıktı karşıma. Bana karşı çok nazikti. Aslında bütün kadınlara karşı öyle olduğunu düşünüyordum. Hassas ve duygulu biriydi. Elini eteğini çekmişti sanki kötü olan her şeyden. Onunla konuştukça insanı insan yapan şeyleri görüyordum hep. Sanki bir rüya gibiydi ve benim kalbime dokunuyordu. Onda sevdiğim sessizlik ve sakinlikti önceleri. Gün geçti, içimdeki sevgi büyüdü. Artık kabına sığamayıp taşmak istiyordu. Ama o susmaya, içinde yaşamaya devam etti. Önceleri sevdiğim sessizliği bana ölüm gibi gelmeye başladı. O sustukça nefes alamıyordum sanki. "Konuş be adam, iyi veya kötü bir şey söyle!" Artık kırıcıda olsa söylenmeyen sözler beni daha da üzmeye başlamıştı. Bunun adı önemsenmemek miydi acaba? İşte buna dayanamazdım. İçimde kocaman bir deve dönüşen sevgi bunu kabul
Edebiyat
İkbal
🌸
“Dökmeye niyetim yok içimi, zor sığdırdım zaten .”
İkbal
"Çok şey vardı anlatılacak o yüzden sustum" 👌🏻