Jessica tekrar kaygılandı.Dişlerinin takırdamaya başladığını duyunca çenesini sıktı.Sonra Paul'ün kısık, kontrollü bir sesle duayı okumaya başladığını işitti:" Korku katilidir aklın. Korku, mutlak yıkım getiren küçük ölümdür. Korkumla yüzleşeceğim.Onun etrafımdan ve içimden geçip gitmesine izin vereceğim. Ve geçip gittiğinde, onun izlediği yolu görmek için iç gözümü kullanacağım. Korkunun geçtiği yerde hiçbir şey olmayacak. Yalnızca ben olacağım."
-"Bayan Oliver ne zaman sınıfa girse titremeye başlıyorsunuz ve kızarıyorsunuz. Yüzünde bir kez daha şaşkınlık ifadesi belirip yok oldu.Anlaşılan bir kadının, bir erkekle böyle konuşmaya cesaret edebileceğini aklına bile getirmemişti.Oysa ben, bu tür konuşmalar yaparken evimde olduğum kadar rahattım.İster erkek olsun, ister kadın, güçlü, sağduyulu ve kibar biriyle sohbet ederken alışılagelmiş çekingenlikleri bir kenara bırakıp güven eşiğini aşarak kalbinin en sıcak köşesinde kendime yer edinene kadar rahat etmem."
"Bir kez kendini bulmuş olan kişinin bu yeryüzünde yitirecek bir şeyi yoktur artık.Ve bir kez kendi içindeki insanı anlamış olan bütün insanları anlar."
" Cömert duyguların bazı insanlar tarafından önemsenmediği doğrudur.İşte karşımda,bu duygulardan yoksun ve biri tahammül edilemeyecek kadar keskin, diğeriyse aşırı derecede tatsız tuzsuz olan iki kişi duruyordu. Akıl olmadan sadece hissetmek pek güçsüz bir boşalımdır ama duygu katılmamış akıl da insanın yutamayacağı kadar acı ve tatsız bir lokmadır."