Her zaman isminden dolayı içeriğini merak ettiğim kitabı bugün bitirdim. Kitabın gereksiz bir övgüye sahip olduğunu üzülerek söylüyorum. İlk sayfaları çevirirken hayatta Alex ve arkadaşları gibi kötü kalpli insanlarında var olduğunu düşünüp okumaya devam ettim. Sonlara doğru ciddi bir pişmanlık vb. duyguların hakim olmasını beklerken, Alex’in onca insanın hayatını mahvetmesine rağmen bencilce her zaman kendini düşünmesi, kendini haklı çıkartması çok üzücü. Son bölümde, düzene karşı baş kaldırı beklerken Alex’in kendi çocuğunun da aynı yollardan geçeceğini söyleyip, gençliğin bu tür şeyler yapılmadan geçmeyeceğini belirtmesi fazlasıyla gereksiz bir sondu. Kitapta dil olarak argonun çok yoğun olması beni son derece rahatsız etti.