Unutmak da tuhaf mesele.Hayatta kalabilmek için birçok şeyi unutmak zorundayız. Düzeneğimizin bizi koruyan ve kollayan bu şefkatli numarasına bayılıyorum. Yalnız ben bu unutma işinde biraz fazla ileri gitmişim, beynimi unutmak için o kadar acımasızca eğitmişim ki,artık lazım gelen şeyleri de hatırlayamıyorum. Geçmiş bulanık bir nehir gibi içimden akıp gitmiş... Altında kaldığım taşların ağırlığını biliyorum da mevzu tam olarak neydi bir türlü çıkaramıyorum Osman
Yokluğunda origamiye sardım,elime geçen tüm kağıtları katlıyorum.En son bir tavuk yaptım mesela,epey güzel oldu şimdi çiftlik kurmayı düşünüyorum. Kağıtlara baka baka katlanmayı öğreniyorum. Ne diyeyim Osman,katlanıp gidiyorum