Emre Ekinciler
@mnzvr13
Bir geceye varma ânı elinde, yavaş yavaş yükselir oldum farkındalığın manzarası önünde.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Münzevera
-Çevremin gelen sesleri sadece senden salık veriyor sanki, biliyor musun?
Konuşmaya korkuyorum insanlarla ve en çok da çocuklarla,
Senden gelenin bir harfini bile kaçırırım diye.
Ağaçlarla, çiçeklerle ve cansız diye isimlendirilen her varlıkla fısıldaşıyorum...
Az önce yine bir ağacın gövdesinde ağlarken buldum kendimi,
Ellerim, mutluluk sevincini oraya kazıyan bir hilkat garibesinin muğlak yüzünü okşadı bir süre.
Sonra birbirimize ağladık, ve ağladık.
Burnum gözlerime yardım misali akmaya başladı,
Ağzım dökülemeyen kelimelere inat yere kadar uzanan utanmayı bilmeyen biçare salyalar akıttı.
Sırtıma beni çöp sanan sinekler kondu,
Parmağıma bilmediğim böcekler akın etti,
Ve en son kafama bir kelebek indi.
Aşk, özlemden bukağıkalara karışır oldu,
Hareket etmeye kalksa kalp acılar çekmeye,
Ölgün bir şekilde dursa esir olmaya mahkum.
Mahkum olmak demişken kafam gidip geliyor bu aralar,
Acaba üç duvarı ve önünde parmaklıklara sahip, Suçlu damgası yemiş zavallıların da özlemleri var mıdır?
Varsa eğer acılarını yarıştırmak gayesiyle mi yaşıyorlar? Anlamıyorum, gerçekten anlamıyorum.
Zamanım yine kaybolmuş, ya da ben zamanda kaybolmuşum,
Neyse fark eden bir şey yok zaten.
Aslında her şeyin farkındayım,
Senin zamanım olduğunun farkındayım ve sanırım seni öyle yapan da benim.
Umudu sorma bana, delilerin herkese gülücükler hediye ettiği gibi,
Bende herkese umut dağıtıyorum.
Kendimi düşünmüyorum, seni düşünmüyorum artık,
Acımı,yalnızlığımı ve kayıtsızlığımı düşünüyorum,
Ve tüm bunlara karşı memnuniyeti, aşkı ve tebessümü yaşıyorum.
Artık gelsende bir gelmesende.
Bende Sen'ler türedi,onlardan sarhoşluğumu giderdim.
Sevinmeyi becerebiliyorum kafama konan kelebekler sayesinde,
Münzevera
Bir merdivende yürüyorum,
Adına hayat konulmuş bir yol.
Kimi zaman yönü belirsiz,
Kimi zaman engellerle geçilmez gibi,
Desteği ise bir inancım olan bir merdiven.
Artık sayamayacağım kadar basamak geride,
Önümde kestiremediğim giz perdeleri var.
Seni hangi tarafta tututtuğumu sorma,
Geride kalsan düşüşüm sana,
Önümde olsan yolum yine de sana çıkar.
Gördümki bir basamağı daha geçmek güç ister,
Bunu her gülerken düştüğümde bir ,
Acı çekerken tebessüm ettiğimde iki,
Ve tüm bunların farkına varar iken,
Üç basamağa adımı yazdığımda anladım.
Bazen otururum zemheri kışta sıcak bir basamağa,
Bazen gidememekten çıldırırım,
Çekilen azabın ağırlığı altında ezilirken.
Anımsadığım bir manzaraya benziyorsun,
Çok yükseklerdeydim,
Ve alçakta bir yerde ucu bucağı olmayan bir manzara.
Beni kendinde kaybetmek arzusu içinde bekliyordu.
Sükut ile ilk o zaman tanışmıştım.
Zamanın bir damla suya benzediği anlar vardır ya hani,
İşte ben kendimi o damla zannettim,
Her ıslak iradem sana düşmeye yola çıkmıştı.
O basamakta ne kadar kaldım bilmiyorum,
Ama kendimle tanışmam ilk o zaman başladı.
Bir anı, en büyük acı ve en güzel tebessüm,
Daha çok şeye sığdırırdım seni,
Dünyayı yorumlamak yetmez, değiştirmek de gereklidir.
Sayfa 40 - Nokta kitap
