enes˚✿
@monasalai
they/them
all i need is money, books and clothes
𓍢ִ໋🀦
open.spotify.com/user/9xy40be9ef...
Frankenstein'ın iblisi, hear me out?
Benim açımdan okuması keyifli bir kitap oldu. Yazarın dili inanılmaz zarif geldi, çeviri de öyle. Metinden herhangi bir kelimeyi çıkartıp yerine başkasını getiremezdim sanırım. Kitap beni sadece anlatımı ile değil içeriği ile de büyüledi. Bana kalacak olursa çok akışkan bir eser. Bazen psikolojik bir roman enerjisi verirken bazen gerilim bazen polisiye bazense bilim kurgu gibi hissettirdi. Hem atmosferik hem de düşündüren bir öykü. Frankenstein ve yarattığı iblis arasındaki ilişkiyi birçok şekilde yorumlayabiliriz. Farklı bakış açılarıyla bu iblis yaratıcısının alter ego'su, çocuğu ya da yaptıklarının karşılığı olarak bir cezası olabilir.
Kitabın diğer adı Modern Prometheus'a değinirsek Prometheus bir Yunan tanrısıdır. Ateşi çalıp insanlara vermesinin bir sonucu olarak cezalandırılır. Victor da ileriye giderek " yaratma " işine soyundu. Tanrıya şirk koştu ve bunun sonucunda bir iblisle cezalandırıldı. Aslında kendi cezasını yine kendi elleriyle var etmiş oldu. Kitapta Victor'ın neden böyle bir deneye giriştiğinin açık bir nedeni yok. Kendinin daha iyi bir versiyonunu mu üretmek istedi, bilim dünyasına bir şeyler mi kanıtlamak istedi, bu soruların cevapları net değil. Ama hangi niyetle yaptıysa yapsın büyük pişman olduğundan eminiz.
Frankenstein'ı bir ebeveyn iblisi ise çocuğu olarak değerlendirebiliriz. Anne/baba kendisinin vesile olduğu çocuk eğer istediği standartlarda yetişmezse gözlerinde yabancılaşır, Victor'un kendi yaratığının gözlerine bile bakamaması gibi. Çocuk sevgi arayışını dışarda aramaya başlar fakat sevmeyi de sevilmeyi de öğrenmemiştir. Bu ilişkilerinde de başarısız olur, belki de toplumdan uzaklaşır, kendi mağarasına çekilir. Zavallı çocuk kendi benliği, yaşantısı için ailesinden sadece kabullenme, bir onay
Frankenstein ya da Modern PrometheusMary Shelley · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 202021,7bin okunma
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Bir hamam böceği olsam yine de beni sever miydin?
Daha önce Kafka okumamıştım ama hayatına ve babasıyla olan ilişkisine hakimdim. Bu okuduğum ilk Kafka kitabı oldu, genel okuyucunun ilgisini böcek-toplum sembolizmi çekmiş fakat beni düşündüren böceğe karşı ailenin tutumu oldu. Kız kardeş ve anne daha merhametli iken babanın daha sabırsız işlenmesi aslında doğrudan yazarın hayatına ışık tutuyor, belki de birçoğumuzun…
Kafka bazı şeyleri gözardı etmemizi istemiş; bu adam neden böcek oldu, hiç mi arkadaşı yok da varlığını sorgulamıyor, eve gelip onun durumunu gören insanlar hiç mi çevresine anlatmıyor da evin önünde meraklı bir kalabalık oluşmuyor ya da ailesi durumu nasıl bu kadar çabuk kabulleniyor gibi. Kurgudaki bu boşluklar kitaba farklı bir doku katmış ve masalsı bir hissiyat vermiş, açıkçası bu kaçıklık benim çok hoşuma gitti. Neden onca hayvan varken bir böcek? Hatta insan boyutunda bir böcek? Ayrıca böceğin hareketleri çok güzel betimlenmiş. Korkunç derecede güzel.
Yazar kitabı baskıya teslim ederken kitap kapağına böcek basılmamasını tembihler. Belli ki eserinin, bir adamın böceğe dönüşmesi olarak değil de daha derin anılmasını istemiş. Buna rağmen günümüzde çoğu baskıda ticari kaygılarla böcek görseli kullanılıyor. Kurguda ailesine maddi olarak yardımcı olan Gregor artık işe gidemeyince ailesinin saygısını kaybeder. Çok manidar bir “raslantı”.
Kitapta sevdiğim şey anlatılmak istenenin net olmaması. Böcek metaforunu birçok farklı şekilde yorumlayabiliriz. Ben de hayatımın bir döneminde bir böcek gibi hissetim hatta belki hala hissediyorum. Hepimiz farklı sebeplerden hissettik, hissettirildik. Yazar bize bir ayna tutuyor ve bu aynayı biz kendi anılarımızla, deneyimlerimizle dolduruyoruz. Kafka çıkıp da Gregor şu sebeplerden böyle hissetti şu sebeplerden
Sadece dibi görmek için uğraşılmış bir çaba gibi, oyundaki muhtemel sonların en kötüsü.
Kitabı genel çerçevede 2 kısımda inceleyebiliriz. Bunlar:
1. Karakterin moda dergisinde çalışırkenki yaşamı
2. Ve burdan ayrıldıktan sonraki süreç
Kitabın tamamını bir ok-yaya benzetecek olursam ilk kısım yayın yavaş yavaş gerildiği kısımdı. Kurguya dahil olan karakterler daha derin anlatılmış, mekan ve olaylar daha durağandı. Okumaya ilk başladığımda karakter bana çok mızmız geldi; çevresindeki insanlara bakış açısı, ben onlar gibi değilim tripleri çok sıkmıştı açıkçası ve çok yargılayıcı keskin sözleri olan biriydi o yüzden ısınmam çok zor oldu Esther'e. Genel olarak kopuk bir ilişkimiz oldu, kitap bittikten sonra yazarın yaşamını araştırdığımda puzzle parçaları yerine oturdu ve kurgu benim açımdan anlamlı hale geldi. Çünkü başta bahsettiğim 2'ye ayrılma süreci çok birden geldi bana; Durup dururken direkt bir bunalım, sebebini doğrudan öğrenemediğimiz bir ruh hali sonra da artık okun yayadan çıkması- 2. kısım daha seri ama bulanıktı. Bu da yaydan çıkan okun süratla hedefe yönelmesine benzetilebilir. Kitaba sürekli birileri girip çıktı fakat ilk kısmın aksine bu karakterlerin kurguya bir katkısı olmadı, artık odağımız tamamen Esther'di. Olay bütünlüğünü çok anlamıyorduk, her şey parça parçaydı. Bu anlatımı yazar özellikle karakterin ruh halini yansıtmak için mi kullanmış yoksa kendi ruh hali mi birden değişti ve bu kısmı aceleye getirdi anlayamadım. Sylvia'nın hayatına dönüp baktığımda bu depresyonun sebebini açıkça görebilirken Esther'e dönüp baktığımda gözüme tetikleyici bir durum takılmadı. Kendi kendine triplendi, kendi kendine delirmiş gibi hissettirdi. Kendisi de durumun pekala farkında görünüyordu, istese tedavi olabilirdi ama ilginç, bu şekilde davranmayı tercih etti.
" Enes! En son cevabını isterim. Ya kitaplar, ya kediler? "
" İçinde kedi olan kitaplar! "
Kitap günlük hayatta belki çok ilgimizi çekmeyecek '' küçük '' konular üzerine yazılmış öykülerden oluşuyor. Ben bu fikri seviyorum, herkes bir eserin ana karakteri olabilir. Benim gözümde her insan bir kitap, hayatta herkesin anlatacak bir hikayesi var. Samipaşazade Sezai de bu motivasyon ile yola çıkmış, hikayesini dile getiremeyenlere ayna tutmuş.
Yazarın dilini, hikayeleri yazma biçimini çok sevdim. Hepsini vurucu bir replik ya da paragrafla bitirme çabası işe yaramış, hikayeleri daha etkileyici yapmış. 1-2 hikaye hariç gayet akıcı, düşündüren bir kitaptı. Bir oturuşta okudum, tabi ki en sevdiğim hikaye Kediler'di. Gerek dilin muzipliği olsun, gerek hikayenin teması olsun çok tatlıydı. Zaten kedili herhangi bir şey tüm paramı alabilir-
Genel manada sevdiğim bir kitaptı. Sezai'nin dilinden daha fazla eser okumak istiyorum. Reading slump'ımı yenmek için güzel bir önayak oldu!
İncelememi kitaptaki şu alıntıyla yapmak istiyorum:
" Hayır, aklım ermez bu işe. Gerçekten aklım ermez. Ama en çok şaştığım, en çok akıl erdiremediğim başka bir nokta da, yazarların bu türlü konuları alıp işlemeye kalkmaları. İnanın bana, bu açıklanamaz. Akıl erdiremiyorum. Önce, ülkenin bundan hiçbir yararı yok; sonra... Yararı gene yok. Ne olduğunu bir türlü anlayamıyorum...
Ama ne derseniz deyin, bazı noktalar... Öyle ya, hangi işin bir şaşırtıcı yönü yok! Gene de insan, biraz düşününce bu öyküde bir şeyler bulmuyor mu? ''
Buluyor bulmasına fakat bulduğumuz şey kum tanesinden hallice- Yazarın dilini sevsem de ilk öykü dışında ( onu da mizah ögeleri taşıyor ) okurken çok sıkıldım. Ayrıca kadın karakterlerin azlığı, var olanların da karikatürize edilmesi hiç hoşuma gitmedi. İlgimi çeken tek şey satırların beni geçmişe çekmesi, nostaljik hissettirmesiydi.
Okumasam da olurdu, genel olarak zaman kaybıydı. Gogol ile yanlış kitapla tanıştık anlaşılan-
