Kelimeler ! Sadece kelimeler ! Ne korkunçtu onlar! Ne kadar apaçık,canlı ve insafsızdılar!İnsan kelimelerden kaçamıyordu.Öte yandan kelimelerin ne incelikli bir büyüsü vardı! Biçimsiz şeylere esnek biçimler kazandırır gibiydiler.Bir viyola ya da lavta sesini andıran tatlı bir melodileri vardı sanki.Sadece kelimler... Kelimelerden daha gerçek ne vardı ki ?
Her toplumsal sınıf , kendi yaşamı açısından herhangi bir öneme sahip olmayan erdemler üzerine ahkâm kesiyordu.Zenginler tutumluluğun öneminden dem vururken , işsiz güçsüzler emeğin yüceliği üzerine afilli laflar ediyordu.