"Denizde, dalgalar arasında boğulacağını anladıktan sonra hiçbir hareket yapmayarak kendilerini suya salıverenler ve felaketi bir an evvel isteyenler gibi kendimi bırakmıştım. Bir şey ümit etmemenin rahatlığından başka barınacak ruhi bir köşem kalmamıştı. Artık hiçbir şey tahmin edemiyor, hiçbir şey beklemiyordum.
Hep samt ü râşe saklı bu vâdi-i muzlimin
Her hatvesinde..."
Voynitsky: (Omuz silkerek) Tuhaf. Cinayete kalkıştım, fakat beni ne tutukluyorlar ne de mahkemeye çıkartıyorlar. Ben onlar için bir deliyim! (Kötü bir şekilde güler.) Ben deliyim, fakat profesör maskesinin, bir bilim büyücüsünün kisvesi altında kendi sıradanlıklarını, donukluklarını, korkunç kalpsizliklerini saklayanlar deli değil!..
...
Voynitsky: (Kapıya bakarak) Hayır, sizi hâlâ tutan dünya deli asıl!
Astrov: Ayrıca aptal.
Voynitsky: Neyse, ben deliyim, manyağım, saçma sapan konuşabilirim.
Astrov: Eski numara. Sen deli falan değilsin, sadece maskaranın tekisin. Aptalsın. Eskiden maskaralık yapanları hasta, anormal sayardım, fakat şimdi bir insanın normal hâlinin maskaralık yapması olduğuna inanıyorum. Sen tamamen normalsin.
"Lütfen, hiç zahmet etmeyin...Elimizde kalan son insan hakkı herhalde şudur: Canının istediği şekilde geberme hakkı...ve dışarıdan bir yardımla rahatsız edilmeme hakkı."