Meral
@mrlbstpe
Bir yumuşak büyüde kendini yitirip, sonsuz bir tatta ılık ılık sevgisinin dibine çöküyor, bir düşten büyüye, bir büyüden düşe gidip geliyordu.
Halbuki, birisi ona “Yaşadığın sürece bu hep böyle olacak, sonuna kadar hep aynı şey” demiş olsaydı, o da kendine gelirdi. “Olamaz “ derdi, “muhakkak farklı bir şeyler olagelmeli, öyle bir şey ki insan, ‘artık sonuna gelmiş olsam bile beklemeye değmiş’ diyebilmeli.
Gözleri mutlu bir geleceğin beklentisi ile parlıyordu.
İnsan birini seviyorsa, bu sevginin gerçek boyutu ancak ayrılık sırasında anlaşılır.
Neden onun dudaklarından, sevgi dolu ve yüreklendirici sözcükler yerine sıradan ve anlamsız lakırdılar çıkıyordu ki ?