Utku
@mrreified
8 okur puanı
Mayıs 2022 tarihinde katıldı
Reklam
Fakat gerçek şu ki, insanın gerçek gücü, büyüyüp bilgisi arttıkça izleyebileceği yol, iyice daralıyor. Ta ki, en sonunda sadece ve sadece mutlaka gerekenden başka yapacak şeyi kalmayıncaya kadar...
"Beklenen" bittiğinde...Alıntı
“Bitirdim ben...
Koydum lavtamı kenara.
Mor üçgüller arasında
Gölgeler asılı durdukça
Şakımak da sona erdi, şarkılar da.
Bitirdim ben...
Koydum lavtamı kenara.
Eskiden bülbüller gibi erken,
Çiy düşmüş çalılarda öterken,
Kestim artık sesimi.
Yorgun bir ketenkuşuyum şimdi.
Dudağımdaki ezgiler bitti,
Öttüğüm zamanlar geçip gitti.
Bitirdim ben.
Koydum lavtamı kenara. "
Martin EdenRoman
Spoiler içerir!
Ah şu insan doğası... Kitabın beni kaçınılmaz sona doğru götürdüğünü yarıladığımda farketmiştim. Hepimiz insanların iç yüzünü gördükçe alabora olmuyor muyuz? Fakat Martin gibi bir kişilik bu dalgaların etkisinden kendini kurtaramadı. Malesef bu dünyanın düzeni dolayısıyla düşüncesinde haklılık payı olsa da Ruth'un terkedişi Martin'de hayata karşı kayıtsızlığa sebep olacak dönüşüm için kırılma noktasıydı. Ardından, gelen şöhretle insanların tükürdüklerini yaladığını görmesi son dokunuş oldu. Kendimize kitaptan ne ders çıkartabiliriz diye sormadan edemiyorum. Fakat ana karakter bile bir çıkış noktası bulamadı. Yine de Suç ve Ceza'dan şu dizelerle yazıyı bitireyim: "Sonsuz bir karanlığın, sonsuz bir denizin ortasında, ayakta durabilecek bir kaya parçasının üstünde sonsuza kadar durmaya razıydı, bile bile ölmektense. Yaşamak, sadece yaşamak! Hayat ne olursa olsun yaşamak..."