Yorgun argın dönüyorsun eve, kapının önünde bir sürü ayakkabı.” Eyvah” bile demeye fırsat kalmadan beynine saplanıyor yakarışlar. Olduğun yere çöküyorsun hıçkıra hıçkıra kalbinde yıllardır sakladığın gözyaşlarını. Allah’ım bu yaşında sahipsiz kaldım, şimdi ben ne yaparım?
“Her kim ki hala yaşıyordur, o halde umutlanmak için sebebi vardır” dedim. Sağlık, aile, mutluluk ,mesleki beceriler, servet toplumdaki konum… Bunların her biri yeniden kazanılabilir ya da tamir edilebilirdi. Sonuçta kemiklerimiz yandı. Başımıza gelenler gelecekte bizim için kıymetli olacaktı.