Ah, insan yüreği! Ne garip bir şeysin sen! Bir dostun acısını hissetmek, onunla birlikte gözyaşı dökmek ne kadar doğalsa; ama dostunun mutluluğu karşısında aynı içtenliği koruyabilmek, işte bu en yüce duygudur.
Bahçeden kopardığı bir baş lahanayı sofraya koyan insanın basit ve saf mutluluğunu kalbim hissedebiliyorsa, keyfime diyecek yoktur, çünkü o yalnızca lahanayı değil, bütün güzel günleri, onu ektiği o tatlı sabahı, suladığı o tatlı akşamları da sofraya koymuş olur, lahananın günbegün büyümesi ona haz verdiği için her şeyin tadına bir anda yeniden varır.