Merve Zorlu
@mrvzrl
Memento Mori
İnstagram: harikalarkitapligi
Denizi çok seven biri olarak yüzme konusu benim için de bir karabasandı yıllardır. Çok seviyor bir şekilde yüzüyor ancak bir türlü boyumu geçen yere gitmeye cesaret edemiyordum. Ne olduysa bu sene oldu ve kolaylıkla birdenbire kendimi bırakıverdim. Sadece bıraktım ve bu konu benim için artık mutlu son ile kapanmış oldu.
Tam da bu yazın bitişinde kitapçıda dolaşırken rastladım bu kitaba ve adı ile arkasındaki açıklama kısmı bende merak uyandırdı neydi gerçekten bunca yıldır kendime ket vurduğum, karşı koyduğum, korktuğum neydi?
Evet, ben sorularımın büyük bir kısmının cevabını bu kitapta buldum. Herkes hayatında ve yaşadıklarında biricik ama olayların sizlerde bıraktığı etkilerin çıktıları hep aynı maalesef.
Kitabı okurken bazı yerlerde birebir yaşadığım bazı olayların bu sonucu doğurmuş olabildiğine hem şaşırdım ama hem de şaşırmadım. Kimi yerlerde gözlerim doldu, kimi yerlerde kitabı bırakıp bir nefes aldım.
Ama anladım ve tamam dedim.
Her şeyin özeti aslında tamamen hayata kendini güvenle bırakamamak. Ve işte bu yüzden asla tam anlamıyla yaşayamamak.
Su, tıpkı yaşam gibi, içinde hareket ettikçe anlam kazanan, uyum gerektiren bir ortamdır. Yüzme eylemi ise kişinin bu ortamla kurduğu ilişkinin bir simgesidir. Yüzmek, bedensel ve zihinsel bir serbestlik hissi yaratırken, aynı zamanda bireyin kendini sınırlardan arındırmasına da yardımcı olur.
Özgürlük kavramı kitapta sıkça tartışılır. Kaya, yüzmeyi özgürlüğün bedensel bir deneyimi olarak görür. Yüzmek, bir yere bağlı kalmadan, suyun içinde hareket edebilme yetisidir. Ancak, özgürlük her zaman kolay ulaşılabilen bir şey değildir; çünkü toplum, bireyin özgürlük arayışını çeşitli şekillerde sınırlar.
Bu yazarın okuduğum ilk kitabıydı. Belki öncekiler de öyledir ama ben cesaretinden dolayı kendisini ayakta
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Carmen'i okumayan var mı?
Fransız yazar, tarihçi ve arkeolog olan Prosper Merimee Fransa’nın tarihi mirasını koruma çalışmalarına büyük katkı sağlamış ve kısa ama güçlü hikayeleri ile tarihi birleştiren bir yazar olarak bilinir. En ünlü ve bence en güzel (diğerlerini okumadım ) öyküsü Carmen’dir.
Ve Carmen… Sanırım edebiyattaki en güçlü kadın karakterlerden biri olmuş.
Carmen, Merimee’nin 1845 yılında kaleme aldığı, aşkın, özgürlüğün ve yıkımın iç içe geçtiği etkileyici harika bir kısa roman. Kitap, özgür ruhlu Çingene kadını Carmen ile onun uğruna her şeyini feda eden asker Don Jose’nin tutkulu ve trajik ilişkisini anlatıyor. Carmen, güzelliği ve baştan çıkarıcılığıyla erkekleri etkisi altına alan ama kimseye ait olmayan bir kadın; Don Jose ise onun uğruna hem rütbesini hem de ahlaki sınırlarını kaybeden, takıntılı bir aşık.
İşte bu tutkulu trajik aşkı bir çırpıda okuyuveriyorsunuz.
Ayrıca romanda İspanya’nın egzotik atmosferini, boğa güreşlerini, Flamenko danslarını ve sokakların renkli ama tehlikeli dünyasını da rahatlıkla hayal edebiliyorsunuz. Olayları anlatırken etnografik detaylara da yer vermesi, Carmen’i sadece bir aşk hikâyesi olmaktan çıkarıp, İspanyol kültürüne dair derinlikli bir anlatı haline getiriyor. Çingeneler hakkında da bir sürü şey öğreniyorsunuz. Ve gerçekten benim çok merak ettiğim dikkatimi çeken bir topluluktur Çingeneler. Burada okumak da ayrıca hoşuma gitti.
Dünyaya etkilerine baktığımızda;
Roman, yazıldığı dönemde büyük yankı uyandırmış ve sonrasında Georges Bizet’nin ünlü operasına ilham kaynağı olmuştur. Carmen’i ölümsüzleştiren en önemli eserlerden biri olmuştur.
Ayrıca sinema, tiyatro ve dans dünyasına da iz bırakmış hatta flamenko dansçılarına da ilham vermiştir.
Carmen’in dünya çapında bu kadar büyük bir etki yaratmasının
Sırtımda yün var ama koyun değilim ben.
