Merve Zorlu
@mrvzrl
Memento Mori
İnstagram: harikalarkitapligi
Masal masal içinde felsefe hepsinin tam içindeEdebiyat
Çokça methini duyduğum ve nihayet okumayı tamaladığım Puslu Kıtalar Atlası için kocaman bir alkış
Bugüne kadar Türk yazarlardan okuduğum en acayip ilk ve sanırım tek roman bu eser olacak.
Eser, 19. yüzyıl Osmanlı İmparatorluğu'nda geçen, gizemli ve fantastik bir macerayı anlatıyor. Evet ama ne anlatmak! Sanırsınız o dönemde yazılmış. İhsan Oktay Anar öyle bir tarihi roman yazmış ki yani bu romanı yazmak için kaç bin tane tarih kitabı okumuş ve bu okuduklarını nasıl hayal etmiş ki böyle bir eser ortaya çıkarmış gerçekten hayran kalmamak mümkün değil.
Romana girişte Osmanlıca ya da eski Türkçe kelimelerin fazlalılığı yüzünden bir süre sözlük kullanmak durumunda kaldım ama çok iyi oldu nefis kelimeler öğrendim. Ve bir süre sonra aktı gitti zaten gerek de kalmadı. Artık anlamını bilmesem de kendiliğinden biliyormuşum gibi okumaya başladım. Kitap birbiriyle bağlantılı ama tamamen birbirinden bağımsız olayların kurgusu nedeniyle Ahmet Ümit'in Masal Masal içinde romanını anımsattı. Masal içinde Masal okudum gibiydi ama sonu gerçekten bu nereye varacağını kestiremediğim masalları öylembir bağladı ki bir süre gülümseyerek kitaba bakakaldım.
Eğer başlarda pes etmezseniz nefis bir kitap okuyacağınızı garanti ederim.
Eğer tarihî ve fantastik öğelerin iç içe geçtiği, derin felsefi temalar barındıran ve zengin bir dil kullanımıyla yazılmış eserleri seviyorsanız, "Puslu Kıtalar Atlası" sizin için biçilmiş kaftan.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Dostoyevski'nin ilk romanı olan İnsancıklar, sadece bir aşk ya da mektup romanı değil, aynı zamanda derin bir insanlık hikayesini anlatır bizlere.
O kadar gerçek anlatır ki, okurken hem Makar Devuşkin olursunuz hem de ona dışarıdan acıyan gözlerle bakarsınız. Fakirliğin sadece maddi değil, ruhsal bir eziklik olarak da nasıl insanı çökerttiğini görürsünüz. O fakirliği görürsünüz... Anlatıma hayran kalmamak elde değil.
Okurken kendime sık sık bunu 23 yaşında bir genç yazmıştı diye hatırlatıp durdum.
Rus yazar ve edebiyat eleştirmeni Belinski’nin bu kitabı okuduktan sonra bu yaştaki bir gencin böyle bir gözlem yapmasını ve aktarabilmesini şaşkınlıkla karşılamış; “Yeni bir Gogol doğdu!” diye yanındakilere söylemiştir.
Dostoyevski’nin o derin psikolojik analizleri, insan ruhunu didik didik edişi zaten kendi başına muhteşem bir yetenek iken bunu yazıya aktarması ve bizlerin de görür gibi okumasını sağlaması büyük bir yazar olmasının ana sebebi sanırım.
Benim anladığım net bir şey var ki
Dostoyevski insanları görmüş.
Ölümün ne gün ne de saat bildiğini düşünmek çok hüzünlü... Hiç yoktan ölüveriyor insan...
