"Kızlar stresle başa çıkamayınca ya kek çırpıyor, ya saçını kesiyor, ya da 'Ben iyiyim' deyip ortalığı birbirine katıyor. Ben genelde en masumunu seçiyorum; kek çırpıyorum. Bu da benim terapi şeklim.."
En takvalı gördüğüm arkadaşlarımın bile çocuklarının doğum gününü kutlaması ve bunu paylaşması bende yaralar açıyor. Çocuklar büyüdükçe bunları nasıl izah edeceğimi bilemiyorum. Bir de savunmaları var ki evlere şenlik. "E biz mum yakmıyoruz ki!." Anlatamadığım ise şu: Sen anne babanın yapmadığını yapıyorsun. Evlâtların da bir adım ileri götürerek mum yakacaklardır ve sen de kötü bir çığır açmış olacaksın.