Tek başıma, oturmaktan, kahve içmekten, uyumaktan, müzik dinlemekten, yağmuru izlemekten ve pek çok şeyden zevk alıyorum. İnsanlar neden yalnız kalmaktan korkar, yapnız oturmaktan utanır hiç çözemedim.Sokakta oynayan küçük bir köpekle mutluluğumu paylaşabiliyorum. Hayat her ne kadar negatifte olsa, gülebilecek, mutlu olunabilecek gerçekten çok şey var. Her insan biraz tatminsizdir, yine de insan kendini büyük hazlar, umutlar ve mutluluklara hapsetmemeli, mutlu olmaya çalışırken bile kendimizi kalıplara esir ediyoruz ve çoğumuz kendimizi tedavi edebilecek, yenileyebilecek potansiyele sahipken bunu yapamıyoruz, çevresel faktörlere bağlıyorum. Hepimiz zaten negatif şeylerle boğuşur, mücadele ederken, olur olmadık dedikodular, hiç işimize yaramayan dertler, biz her ne kadar eğlenmek için bazen de iyilik niyetiyle dinliyor olsak da bunlar bizi bizden azaltan şeyler, hem de ciddi manada. Kendi hayatımızın boğuculuğunu kaldıramıyorken bir de başkasının dertlerini sırtlamaya çalışıyoruz. Herkese yetişecek, merhamet edecek Allah değiliz. Kendimizi ön planda tutmamız gerektiğini düşünüyorum. İster ben merkezcilik desinler, ister kibirli ister bencil desinler. Neticesinde kendi huzurum önemlidir