Gece olabildiğince geç uyumak, vücudun kişiden bağımsız topyekün baş kaldırısı olarak gerçekleşebilir. İstekleri dinlenilmemiş, ihtiyaçları göz ardı edilmiş, günü verimsiz geçirmiş vücut tüm organlarıyla birlikte istek, ihtiyaç ve anlam tatmini için güne devam etmek ister. Gece uyku ihtiyacı baskındır fakat gün içindeki istek, ihtiyaç ve anlam tatminsizliği uyku ihtiyacını bastırabilir. Birey uyumak ile uyumamak arasında kontrolü kaybeder. Bilinçaltının yönlendirmesinde verimsiz günü uzatırken bir mucize, en azından o güne anlam katacak bir deneyim bekler. Günü uzatmanın verimi artıracağı görüşü yanlıştır, fakat gün içerisinde istek, ihtiyaç ve anlam tatmini olmayan bireyin kendini cezalandırma ya da eksiklikleri tamamlama çabası olarak çeşitli işlevlere sahip olabilir. Belki de gecenin yoğun sorgulamaları gündüzün sığ yaşantılarında artıyor. Bunun için insan kendisini dinlemeli ve günün her saatinde kendisine kulak vermeli.