muddy
@muddythink
“Ölümden korkmuyorum fakat yaşamak istiyorum. Ama acıya gelince, hayır acıya dayanamıyorum.”
43 okur puanı
Ocak 2021 tarihinde katıldı
Bazen düşünürüm, ne kadar garip mahluklarız? Hepimiz ömrümüzün kısalığından şikayet ederiz; fakat gün denen şeyi bir an evvel ve farkına varmadan harcamak için neler yapmayız?
Nereden gelir? Nasıl birdenbire gider? Veren mi tekrar elimizden alır? Yoksa biz mi birdenbire bıkar, “Buyrun efendim, bendeniz artık hevesimi aldım. Sizin olsun, belki bir işinize yarar!” diye hediye mi ederiz? Yoksa masallarda, duvar diplerinde birdenbire parlayan fakat yanına yaklaşıp avuçlayınca gene birdenbire kömür veya toprak yığını hâline giren o büyülü hazinelere mi benzer? Bir türlü anlayamadım.
“Ah ne mutlu insanlara ki birbirlerinin kalplerinin içini okuyamazlar!” diye geçirdim aklımdan.
Yaralar ise bulanık hafızanın güneşli günde çektiği fotoğraflar gibi net. Güzel anılar, güzel yaraların üstünden nilüferler gibi süzülüp kayboluyorlar. Nereye gidiyorsunuz nilüferler?