Komutan tehdit etti bizi sonunda: '' Mermilerin parasını ödeyene kadar terhis edilmeyeceksiniz, ona göre. Ne yaptığınızı sanıyorsunuz? Ne çok mermi harcadığınızın farkında mısınız?'' Yeryüzünde bundan böyle hep barış olacağını, bir daha kimsenin savaş istemeyeceğini, tüm mermilerin yok edilmesi gerektiğini zannediyorduk. Neden lazım olsunlar ki? Nefretten usanmıştık. Ateş etmekten usanmıştık.
Çok yaşlı bir anaya rastlamıştık. Boynunda kendi gibi eski mi eski ufak bir pankart asılıydı: '' Kulnev Tomas Vladimiroviç'İ arıyorum, 1942 yılında abluka altındaki Leningard'da kayboldu.'' Yüzünden seksenini çoktan devirdiği belliydi. Kaç yıldır arıyordu sen düşün. Son saatine kadar da arayacaktır.