Kadınlar yirmili yaşlarına gelmeden önce bin kez ölmüşlerdir. Şu ya da bu yöne gitmişler ve engellenmişlerdir. Engellenmiş umutları ve düşleri de vardır. Aksini söyleyen biri, hala uykudadır.
Savaşta, nasıl derler, yarı insan yarı hayvansın. Öyle... Başka türlü hayatta kalamazsın. Yalnız insan olursan sağ çıkamazsın. Kafanı koparırlar! Savaşta kendinle ilgili bir şeyi aklında tutman gerekir. Bir şeyi işte... İnsanın henüz tam insan olmadığı zamana ait bir şeyi hatırlamalısın...
İlk ''Cesaret'' madalyam...
Muhabere başladı. Yaylım ateşi. Askerler yere yattı. Emir geldi: ''İleri! Vatan için!'' Hala yatıyorlar. Tekrar bir emir geldi ama kalkan yok. Ben kalktım, kız olduğumu görsünler diye de şapkamı çıkardım... O vakit hepsi birden ayaklandı, çatışmaya girdik.
Öyle istemiyordum ki ölmeyi... Gerekirse canımı vermeye yemin etmiştim - asker yemini, ama hiç mi hiç ölesim yoktu. Oradan canlı çıksan da ruhun sakat kalıyor. Şimdi düşünüyorum da, keşke bacağımdan, kolumdan filan yaralansaydım, bedenim acısaydı. Ama ruhum... Çok acıyor.