narkissos
@muguette
Humans and reality are disappointing.
Küçük Prens'e her zamanki küçülerin gözünden büyükler bakımından değil de başka bir açıdan bakalım bu sefer.
Benim kitap hakkında hissettiklerim açıkçası dostluk, sevgi gibi duygulardan ziyade en çok yalnızlık duygusunu uyandırdı. Küçük Prens'in ziyaret ettiği herkesin, dünyalı arkadaşı dahil, en büyük ortak noktası arkadaşsız, yalnız olmalarıydı. Açıkçası okurken tüm o diğer gezegendekilere üzüldüm, dünyada en azından insan kalabalığı var, onlarda ise hiç kimse. Ayrıca Küçük Prens ve çiçeği arasındaki ilişki de git-gelli, yani demek istediğim çok iyi bir arkadaşlık yok aralarında; çiçeği onu umursamaz gibi yapıyor, umursamayınca kederleniyor, çocuk ona değer veriyor çiçek de onu seviyor gibi ama Küçük Prens yine de onu terk ediyor, çiçeğin muhtemelen öleceğini bile bile. Sonrasında ise üzülüyor gittiği için. Hani günümüzde olsa toksik deriz, ben mi bir şeyleri gözden kaçırıyorum yoksa herkes fazla mı güzelledi bu durumu?
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Aslında bence hepimizin içinde bir parça olan kara keşişin etkisi burada çok daha ileriye giderek yaşamları alt üst etmesi görünen konu ama aslı insanın kibrinde bitiyor. Kibrine ve içindeki kötülüğe yenik düşme, güzeli artık görememe. Ayrıca benim de daha önce aklıma düşen ve etrafta da duyduğumuz/gördüğümüz bir soru hep asılı kalıyor havada, dâhiler deli midir? Ya da bana kalırsa, deliliğin tanımı nedir?
Anton Çehov'un okuduğum ikinci öyküsüydü, dili yine çok akıcı ve güzeldi, zevk alarak okudum.
Yeni doktor olup bilinmeyen, uzakta bir kasabaya atanan doktorun çaresizlik içindeyken çare üretişi derim konusuna eğer bana sorarsanız. Kitabın her şeyden önce anlatımı harika, hayran kalmamak gerçekten elde değil ki zaten herkese överim bu kitabı ve okumalarını da öneririm hep. Betimlemeleri, içinde geçen ameliyatları anlatması bile hiç sıkmadan akıp gitti, kitabın nasıl bittiğini anlamadım. Ana karakterimiz olan doktoru çoğu zaman takdir ettim ama bazen o kadar zayıf geldi ki gözüme. Ama bunu da hem doktor hem de insan olarak acemiliğine bağlayabiliriz. Kitabın son kısımlarına doğru bir doktor daha var ki o adamın karamsarlığı beni öldürdü. Bana kalırsa çok zayıf bir karakter, bir şeylere karşı koyacak gücü yok ve kişisel olarak söylüyorum, acınası. Tüm bu şeylerle birlikte dediğim gibi okunmasını tavsiye ettiğim bir kitap.
Puan vermedi·80 syf.··
Beğendi
·2017 25. kitabı
·23 saatte okudu
·Okunma: 20 Aralık 2017 15:55
Kısacık ama dopdolu, okuyunca gözünüzün önüne Kırgız dağlarını, Kazak bozkırlarını seren bir kitap Cemile.
Danyar ve Cemile bu dağları, bozkırları aşarak, belki başkalarını arkalarında bırakarak ama, sevgilerini yaşamak için gittiler ve kendi adıma konuşursam onlara hayran olmamak elde değil.
Cengiz Aytmatov'un doğayı, toprağı öyle bir anlatışı var ki çıplak ayaklarda çimenlerde koşmayı hayal ediyorsunuz ya da göz alabildiğine olan tarlalarda.
Aytmatov'un okuduğum ilk kitabıydı ve çok sevdim herkese okumasını tavsiye ederim.
Puan vermedi·211 syf.··
Beğendi
·2017 22. kitabı
·11 günde okudu
·Okunma: 30 Eylül 2017 22:11
Vatanı için aşkını ve canını ve tüm hayatını feda edenlerin, bu diyarlara ışık olmak için gelenlerin etkileyici ve sürükleyici bir biçimde anlatıldığı çok güzel bir roman. Halide Edip'in sarsılmaz kalemiyle okumak ayrı bir zevkliydi. Ayrıca Selim İleri'nin sonsözü de oldukça güzeldi.
