Merve Güvenç
@muhendisce7
ignoramus!
Olması için can attığın şeyi elde ettiğinde gönül rahatlığı hissetmiyorsan hiçbir şey kazanamamış ve her şeyini kaybetmişsin demektir. Haddinden fazla hırs, insana sahip olduğu temiz vicdanı istediği şey uğruna bir kalemde harcayabileceği hissini verse de ‘insan olmaya yaraşan’ şeylerin ötesine geçtiğinde ‘insan olmaktan’ çıktığın için kazandıklarının bir anlamı yoktur. Hırsın getirdiklerinin yanında masum uyku gelmez artık, ölürken bile..
Kitaptan alıntı:
Kendini boşuna harcamış olur insan,
Dilediğine erer de sevinç duymazsa.
Yıktığın hayat kendininki olsun daha iyi,
Yıkmakla kazandığın şey kuşkulu bir mutluluksa.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Friedrich Nietzsche’nin son kitabı olan bu eser kendisinin de tanımladığı gibidir: ‘Herkes için ve Hiç Kimse için bir kitap’. Tüm görüşlerini iki kapak arasında sıralayarak her konuda hazmetmesi zor aforizmalar insanı bulunduğu yerden çekip alıyor. Zaman geçtikçe kitap olgunlaşacak içimde, şu an tohumları ektim. Okurken birçok düşünce sardı benliğimi: yaşamın anlamsızlığı, benim çırpınışım, insanın yaşamın anlamını tam olarak anlayamayacak kadar çaresiz oluşu, insanın kendisini aşması gerektiği.. İşte burada durdum, insan kendini aşmalı ama nasıl? Bu böyle birdenbire olmuyor diye buyurdu Zerdüşt, uçmayı uçarak öğrenemezden hemen! Uçmayı öğrenmek, kendimi sevip sarmak, her seferinde kendimi alıp her seferinde kendime dönmek dileğiyle!
Kitaptan alıntı:
Kiminin yalnızlığı hastanın kaçışıdır; kiminin yalnızlığıysa, hastalardan kaçıştır.
Kafka’nın ‘daha iyimser’ diye tanımladığı bu ilk eseri, söylediğinin aksine olaylar karşısında aklına ilk geleni özgür iradesiyle yapmaktansa ‘karşı koyamama’ duygusu yüzünden kahramanın işlerinin hayli karıştığından yer yer kasvetli bir romana dönüşüyor. Sakın onu yapma dediğim yerlerde tam anlamıyla onu yaparak kitabı ‘ne olacak şimdi?’ sorusuyla okudum.
Kafka’ya düşkünlüğüm çok ayrıdır, olay örgüsündeki duyguyu hissettirme tarzı sayesinde her eserini yaşamış gibiyim..
Erasmus’un orijinalliğini koruyan tek kitabı. ‘Gerçek bilgelik, deliliktir.’ ve ‘Kendini bilge sanmak, gerçek deliliktir.’ düşünceleri arasında budalalığı ve budala insanların dünyasını tüm alaycılığıyla anlattıkça insanı bambaşka yerlere sürükleyen, okuması meşakkatli bir eser. Budala olmak gerçek mutluluk mu? Budala olduğumuz halde budala olmadığımızı düşünmek tabiatımıza karşı ihanet mi?
Kitaptan Alıntı:
Peki kendini güzel bulmak, kendine hayran olmak budalalığın zirvesinde olmak değil midir? Öte yandan şu soruyu da sormak gerekir: Öz’ün sana haz vermiyorsa, o vakit nasıl ortaya şirin, sevecen, güzel bir şey koyabilirsin?
