6/10
2026 15. kitabı
Merhabalar,
Kitaba şimdiye kadar inceleme yazılmamış. Bunu bir haksızlık olarak gördüğüm için hemen kalemi elime aldım. Türk öykücülerinden hikayeler dinlemeyi sevenlerin tercihi olabilecek bir kitap. Bilindik bir yazar değil kendisi, kitap şans eseri elime geçti.
Yazarımız Saint-Joseph Lisesinden (dikkat edelim, buraya daha sonra döneceğim) mezun olduktan sonra branş olarak Uluslararası İlişkiler okumuş. İthaki tarafından basılan 2 öykü kitabı var. Bu kitabımız ilk öykü kitabı ve kendisine 2008 Yaşar Nabi Nayır Öykü Ödülü'nü kazandırmış. Kitap ödülün hakkını fazlasıyla veriyor. Uzun yıllardır Türk öykücülüğüne ayrı ilgisi bulunan birisi olarak, yazarımızın ilk kitap için çok iyi bir iş çıkardığını düşünüyorum.
Kitapta 6 tane hikaye var:
1-Tünel
2-Önce Anılar ve Çocuklar
3-Uzaktaki Işıklar
4-Rüyalarının Kızı
5-Şeffaf
6-Sula
Bu öykülerin hiçbiri aydınlık öykülerden değil. Ama böyle dediysem sanmayın ki sömürü ve ajitasyonla çok satsın diye sündürülen karanlık öyküleri kastediyorum. Tam aksine, karanlığı, olduğu haliyle, eksiltmeden, çoğaltmadan harika bir sadelik, doğallık ile ve tam bir erkek gözüyle, erkek penceresinden yazmış. Kitapta beni en çok etkileyen bu oldu sanırım. Abartı olan hiçbir şey yok. Ama o sadelikle yeri geldiğinde içinizi deşmeyi, yeri geldiğinde sizi merakta bırakmayı, kafanıza yeni sorular sokmayı büyük bir olağanlıkla başarıyor. Erkek gözüyle bakma kısmında da şöyle diyebilirim ki bırakabildiği kadarıyla bırakmış egosunu bir köşeye, en anladığı duyguları ve düşünceleri, en anladığı şekilde, olduğu haliyle anlatmaya çalışmış. Birçok erkek yazarda gördüğümüz erkek egosu kokan ve "erkek güçlüdür, yıkılmaz, bir yolunu bulur, yıkılsa da doğrulur ve kalkar" fikrini destekleyen yanlı yazıma bu kitapta hiç rastlamadım. Bir daha tekrarlayacağım ki bu
Puan vermedi·207 syf.·
2026 15. kitabı
"Leylim Leylim," Ahmed Arifin kaleme aldığı, okuyucuyu derinden etkileyen bir eser. Kitap, insan ruhunun en karmaşık ve hassas köşelerine dokunan, hayatın acı tatlı gerçeklerini ustalıkla harmanlayan bir anlatıya sahip. "Leylim Leylim," edebi değeri yüksek, okuyucuyu hem düşündüren hem de derinden hissettiren, unutulmaz bir deneyim sunan bir kitaptır.
Bu kitap, bir erkeğin bir kadına yazdığı aşk mektupları olmanın çok ötesinde, bir insanın bir başka insana ruhunu tamamen çırılçıplak soyarak sunmasıdır. Ahmed Arif, Leylâ Erbil’e ego yapmaz, kibirlenmez; ne kadar çaresiz, ne kadar muhtaç ve ne kadar yalnızsa, hepsini olduğu gibi sayfaya döker.
Günümüzde insanların birbirine hep "en güçlü", "en kusursuz" hallerini göstermeye çalıştığı bu vitrin çağında, Ahmed Arif’in bu korkusuzca paylaştığı zayıflığı ve muhtaçlığı bana çok asil geliyor. Kavuşamamış olmaları bu aşkı kirletmemiş, aksine onu zamansız ve dokunulmaz bir edebi anıta dönüştürmüş. Şiir okumak satırlara bakmaktır, bu mektupları okumak ise doğrudan o şairin kalbinin atışını dinlemektir.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Kitap gerçekten çok etkileyici. Elinize aldığınızda sayfaların nasıl geçtiğini anlamıyorsunuz. Çünkü öyle bir gerçek var ki, Dünya’nın bir köşesinde, Filistin’de, Gazze’de bunu yaşayan insanların olduğunu bilmek çok çok acı.
Kitabın konusunu bilerek başlamadım okumaya. Ama anladım ki Filistinli bir çocuğun, çokta zeki olan Ahmed Hamit’in hayat hikayesi. Daha ilk sayfalarda kardeşini mayına basması sonucu kaybeder. Ve yıllar boyunca da ailecek, halkça zorluklar, kayıplar, işlenceler yaşarlar... Bir yudum ekmeğe, bir damla temiz suya, yatacak bir yatağa muhtaç bırakılır halk… Çok zor şartlarda kazandığı sınav, fakir ve yok olmaya mahkum ailesini kurtarmak için fırsat sunar ona. Çok çalışır, yıllarca uğraşır ve Nobel ödülünü de kazanır. O anda da halkının ve ailesinin her zaman yanında olacaktır Ahmed Hamit.
Kitabı ben çok sevdim. Herkesin de okumasını tavsiye ederim.
İyi okumalar.
kitabı sevdim ama Akhilleus'un Şarkısı kadar iyi olduğunu söyleyemem,
Akhilleus'un Şarkısı bir başyapıttı.
ve kitabın arka kapağını okuyunca insan şey diye düşünüyor "şimdi ben kadının gücünü anlatan bir roman okuyacağım, tek başına zorluklara göğüs geren bir kadın vs vs" ama kitapta Kirke bana erkeklere muhtaç olmadan yaşayamayan bir kadınmış gibi geldi, diğer ölümlüler ve bazı Tanrılar da başta olmak üzere hep bir erkeğin kanatlarının altına saklanmak istiyor kendisi, bu da benim için biraz hayal kırıklığı oldu açıkçası.
spoiler
zaten sonunda kendisi de bunu kabullenip ben Tanrı olacak kadar güçlü değilim diye düşündü ve ölümlü olmasını sağlayacak karışımı içti. sen bilirsin bacım da yani Briseis bile senden daha güçlüydü (kraliçedir bizim için), sana yakıstıramadım güneşin kızı
İmam Gazalî okumak, insana sürekli kendi iç dünyasını sorgulatıyor. Bir an durup, “Bu gidişatım nereye?” diye düşünmek zorunda kalıyorsunuz.
Sarsıcı olan şu: Allah’ın bizim ibadetlerimize hiçbir ihtiyacı yok; O es-Samed’dir. Oysa biz, üzerimize düşeni bile layıkıyla yapamazken, bırakın tam yapmayı, sırf iki küçük ibadet ettik diye hemen böbürlenmeye, kendimizi beğenmeye (ucub) başlıyoruz.
O seccadeye oturabilmek, o hayrı yapabilmek bile Allah’ın bize bir lütfuyken, O’nun ikram ettiği amelle yine O’na karşı kibirleniyoruz. Gazalî’nin satırları insanın yüzündeki o sahte tatmin maskesini indiriyor; bizi acziyetimizle, samimiyetimizle ve en önemlisi asıl muhtaç olanın kendimiz olduğu gerçeğiyle yüzleştiriyor.
Bir Delinin Hatıra Defteri
Alem akıllıya muhtaç ben deliye.
Biraz kafamı dagitayim diye girdim bu tünele.
Bir Delinin Hatıra Defteri eserinden çıkarılabilecek, kitabın temalarını yansıtan aforizma niteliğinde bazı cümleler paylaşayım sizlerle:
"İnsan bazen olduğu kişi yüzünden değil, olamadığı kişi yüzünden acı çeker."
"Kendini değersiz gören bir ruh, hayallerine sığınarak yaşar."
"Yalnızlık, insanı önce sessizliğe, sonra kendi hayallerine mahkûm eder."
"Gerçeklikten kaçış, çoğu zaman hayal edilen bir dünyaya varış değildir."
"Toplumun küçümsediği insanlar, en büyük fırtınaları içlerinde taşırlar."
"Bir insanın aklını kaybetmesi, bazen umutlarını kaybetmesiyle başlar."
"Görülmek isteyen bir kalp, en sonunda kendine ait bir dünya kurar."
"Makamların büyüklüğü, insanın içindeki boşluğu doldurmaz."
"Kibir başkalarını küçümsemekle, delilik ise kendini olduğundan büyük görmekle başlar."
"Anlaşılmayan bir ruh, zamanla kendi sesine bile yabancılaşır."
"Hayaller güzeldir; tehlikeli olan, onları gerçek sanmaya başlamaktır."
"İnsan, gerçeklerden uzaklaştıkça kendi kurduğu labirentte kaybolur."
"Bazı yaralar görünmez; fakat insanın bütün hayatını değiştirir."
"Değersizlik hissi, ruhun en ağır yüklerinden biridir."
"Kendine ait olmayan bir hayata özenmek, insanı kendi hayatından uzaklaştırır."
Akıllılar sizi yorduysa bazen farklı bir sokağa sapmak kafayı dağıtmanıza yarayabilir ama aklınızda hiçbir şekilde " ya bu sokak çıkmaz sokaksa" sorusu geçmeden.