Bugün bir insanı, üzerindeki "kıyafetle" (görevi, pozisyonu, markası, aracı) tanımlıyoruz. Ancak o kıyafetin altındaki irade, vicdan veya "insanlık" bir kılıf haline gelmişse, geriye sadece içi boş bir zırh kalıyor. Matrix filmiyle birleştirirsek; ajanlar mükemmel takım elbiseler içinde, kusursuz birer "kıyafet"tirler. İçlerinde bir insan, yani bir ruh barındırmazlar; sadece sistemin kodlarını icra ederler. Toplumda "makamını dolduran" ama "insanlığını unutan" herkes aslında o üniformanın içindeki boşluktur. Elbise, aynı zamanda bir "perde"dir. İnsan, çıplakken (hem fiziksel hem de metaforik olarak, yani hiçbir paye ve statü olmadan) sadece kendisidir. O noktada, yalan söyleyecek bir maskesi, arkasına sığınacak bir statüsü yoktur. Hakikat, bu "çıplaklıkta" yani "yalınlıkta" ortaya çıkar. İnsan, üzerine giydirilen (veya zorla giydirilen) rengin/kimliğin ötesine geçebildiği oranda insandır. Kimliklerimiz, dış dünyada giydiğimiz üniformalardan ibaretse, sistemin içindeki birer "boş elbise" olmaktan öteye gidemeyiz.
Modern mimaride gri, "boşluğu" temsil eder. Beyaz çok parlak ve bazen soğuk (hastane gibi) gelirken, bej veya kahve tonları "eski moda" olarak kodlandı. Gri ise, mekanın içindeki eşyayı, sanat eserini veya insanın kendi kimliğini öne çıkaran mükemmel bir fondur. İnsanlar evlerini artık "bittiğinde olduğu gibi kalan" bir yer olarak değil, her gün yeniden "kürate edilebilir" bir alan olarak görüyor. Gri duvarlar, üzerindeki objelerin rengini (kırmızının canlılığını, ahşabın sıcaklığını) daha fazla vurguluyor. Gri, bir nevi sahne ışığı görevi görüyor. Villalardan rezidanslara kadar betonun, metalin ve taşın kendi doğal rengi olan grinin öne çıkması, "doğallığa dönüş" arayışıyla ilgili. Modern insan, plastik ve yapay kaplamalardan yoruldu. Gri; betonun ham haliyle (brütalist mimari etkileri), doğanın taş dokusuyla veya çeliğin soğuk gücüyle birleştiğinde "gerçek" bir his veriyor. "Bu bina, olduğu gibi, boyasız ve yalın" mesajı, psikolojik olarak dürüst ve güven verici algılanıyor. Dijital dünyanın getirdiği aşırı uyarıcı (renk, ışık, bildirim) bombardımanı, insanın görsel algısını yoruyor. Dış dünya bu kadar kaotik ve "renkli" iken, insan evine girdiğinde zihinsel bir mola istiyor. Gri; neşelendirmeye çalışmaz, sakinleştirmez de; sadece susar. İnsanın içsel gürültüsünü yatıştıracak, sakin, minimalist ve "sessiz" bir sığınak arayışı, evlerin dış ve iç cephelerini griye boyatıyor. Kültürel imgelemde gri, artık "bunalımlı" değil; "cool", "minimalist" ve "modern" oldu. İnsanlar evlerinde bu "cool" duruşu yakalamak istiyorlar. Gri bir villa, içinde yaşayanın entelektüel olarak rafine olduğu mesajını veren bir statü sembolüne dönüştü. Buradaki paradoks şu: Herkes "farklı olmak" için griyi seçiyor ama sonuçta herkes "aynı" gride buluşuyor.
Reklam
Ağlayacagim galiba :")
Benim dinim mükemmel bir din iyi ki müslümanım, elhamdülillah beni İslam dini ile şereflendiren Rabbime.. Medinedeki yazıtlardan çıkamadım ben. Bu zmana kadar hiçbir tarihi kalıntı beni heyecanlandırmamıştı. O yazılar kimin eliyle yazıldı? kim Hz Ömer'e bu övgüleri yazdı? İnsanı alıyor o zmana götürüyor vallahi. Çok gzuel keşke duygularımı buraya dokebilsem de her okuduğumda su an ki heyecanimi yaşasam :")
Güzel bir hayatı kimse tesadüfen inşa etmez. Kimse bir sabah uyandığında, sırf bir zamanlar bunları dilemiş olduğu için kendini anlam, amaç ve zarafetle çevrili bulmaz. Anlamlı bir hayat, yavaş yavaş, parça parça seçilir: okuduğumuz kitaplar, girdiğimiz odalar, yakınımızda tuttuğumuz insanlar, kök salmasına izin verdiğimiz fikirler. Ve eğer yaşadığınız hayatı sevmiyorsanız, bunun nedeni nadiren daha iyi bir hayatın ulaşamayacağınız yerde olmasıdır. Bunun nedeni, size bu hayatın sizin şekillendireceğiniz bir şey olduğunu kimsenin söylememiş olmasıdır ve bu yüzden hiç başlamamışsınızdır.
Uzun yıllar boyunca neden içimde sessiz bir acı taşıdığımı ve bunun nedenini tam olarak anlayamadığımı kavramam yıllarımı aldı.
Geriye baktığımda, mutsuzluğumun büyük bir kısmının aslında hiç seçmediğim bir hayatın içinde yaşamaktan kaynaklandığını görüyorum. Seçmediğim yerlerdeydim, çizmediğim yollarda ilerliyordum, etrafım tıpkı hava olayları gibi kendiliğinden oluşan koşullarla çevriliydi. Bunun kendine özgü bir yalnızlığı var. Kendi hayatınızın tam merkezinde durup, bir şekilde, kendinizi onun içinde bir misafir gibi hissetmenin yalnızlığı.
Hayatın acımasız olmasından değil.
Çünkü o benim değildi.
İnsanların mutsuz olduklarını ve bunun nedenini belirtemediklerini söylediklerinde aslında tam olarak bunu kastettiklerine inanmaya başladım. Memnuniyetsizlik her zaman hayatın kendisindeki bir kusur değildir. Çoğu zaman, kişinin kendisi tarafından değil, miras yoluyla edinilen bir hayata karşı sessiz bir protestodur. Yaşayan kişi dışında herkes ve her şey tarafından şekillendirilmiş bir hayat.
Şimdi sonsuz bir güzellikler silsilesinin ortasında yaşıyoruz. Dergiler ve filmler, reklamlar ve parlak, kayan ekranlar; her biri aynı nazik vaadi fısıldıyor: Bu da bir gün sizin olabilir. Ve yine
İnsanın sadece mükemmel olmayan, dolayısıyla nefretin hedefi de olmayan birine duyabileceği yakınlığı hissediyordu...
Cennetin Doğusu
Pelin K. ile birlikte
Cennetin Doğusu
Pelin K. ile birlikteBize insan ilişkilerinin organik olduğu, ortak değerlerin ve karşılıklı sıcaklığın kendiliğinden bir araya gelmesiyle oluştuğu öğretiliyor. Bu güzel bir yalan. Modern sosyal pazarda karizma artık bir kişilik özelliği değil; bir varlık sınıfı. Ve tıpkı gayrimenkulde olduğu gibi, bazı insanlar en iyi mülklere doğarken, diğerleri tadilat gerektiren bir evi satmaya çalışmak zorunda kalıyor.
Artık insanları tüketmiyoruz; onlara dair algılarımızı tüketiyoruz.
Aşırı görünür bir dünyada, insan etkileşimi ticarileştirildi. Karizma mistik bir yetenek değil; adaletsiz bir sosyal hiyerarşi yaratan yüksek performanslı bir pazarlama kampanyasıdır.
Markalaşmayı çoğu zaman sadece beğenilirlikle karıştırırız, ancak bunlar tamamen farklı ekonomik prensiplerle işler. Tamamen beğenilen bir kişi istikrarsız bir para birimiyle hareket eder; statüsünü korumak için sürekli olarak iyi işler yapmalı ve kusursuz bir sicil tutmalıdır. Bir anlık hata yaptığında, yerini başkasına bırakır. Beğenilirlik onay kazandırır. Markalaşma ise affedilme kazandırır. Ancak markalaşmış bir kişinin mükemmel olması gerekmez; sadece tutarlı olması yeterlidir.
Ancak markalaşma sadece affetmeyi yeniden şekillendirmez; fırsatları da yeniden şekillendirir. Ve fırsat sunumla ilişkilendirildiğinde, baskı sadece etkileyiciler ve ünlülerle sınırlı kalmaz.
Eskiden dünyada yol almanın nesnel bir liyakat meselesi olduğuna, iyi performans gösterirseniz sosyal dengenin kendiliğinden sağlanacağına inanırdım. Ancak modern odaların mekaniğini izlemek bu düşüncemi hızla değiştirdi. Teknik yeteneğin yarısına sahip olup estetik açıdan iki kat daha avantajlı olan insanların fırsatları zahmetsizce yakaladığını, daha sessiz, daha derin zihinlerin ise arka plana kaybolduğunu gördüm. İş aynıydı. Ambalaj farklıydı. Ve her seferinde
Reklam
Reklam