sora
@munch
sudan korkanın nasıl büyür korku/su
43 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
1/10
4 günde okudu
·Okunma: 21 Haziran 2020 09:51
·2020 28. kitabı
Reklam
basit bir kitaptı. basit ve sade, bu yüzden de nobel alacak kadar başarılı; çünkü olaylar basit ve sade bir zihinde geçiyor, bir başuşağın zihninde. üzücü bir olay oluyor, tek bir teşbih, detaylı bir betimleme yok. stevens'ın, yani başuşağımızın başına üzücü bir şey gelse bile, neredeyse bir robot kadar kayıtsız kalır bu duruma, onun hayatındaki tek odağı işi ve işinin gerektirdikleridir; işinin özünde "vakâr" vardır ve vakâr, "elbiselerini kimsenin yanında çıkartmamak," demektir. ancak bana öyle geldi ki, stevens elbiseleri üzerine giymekten ziyâde yapıştırmış, çünkü kendi içinde bile çıkartamıyordu bu elbiseyi, işi haricinde, kendi hayatına karşı bile oldukça kayıtsızdı. hislerini kendi dahi düşünmeyeceği kadar bastırmıştı, diye yorumladım ben bunu kendimce ve bu da ona fena şekilde ısınmama sebep oldu. ⠀
kitapta ingilizlerin nezâketi, en azından ingiliz asilzâdelerinin nezâketi çok iyi işlenmişti. bazı incelemelerde, asilzâdelerin hatalarından döndükten sonra bununla ilgili pişmanlıklarını dile getirmeleri sebebiyle, ingiliz asilzâdelerinin alçakgönüllülüğüne de işaret edildiği söylense de, buna katılmıyorum. kendi içlerinde/kendi tabakaları içinde alçakgönüllü olsalar bile, diğer herkese karşı nâzik olmaktan öte bir şey değiller; halk tabakasının oy hakkını küçümsemelerinden anlıyoruz bunu. bu konu çok çetrefilli, oraya hiç girmeyeyim. ⠀
stevens'ın yıllar boyunca hizmet verdiği darlington malikanesinde çok sık siyasi görüşmeler yapılıyor, ancak stevens bunlara karşı, konuklara hizmet etmek, odaları ayarlamak, servis yapmak gibi basit işler haricinde alâkadar olmuyor, konuyu merak dahi etmiyor. hâtta eve gelen daha genç bir misafir, onun bu kayıtsızlığına
Yatak yaylarında yankılanan kendi yüreğimin çarpmasını dinleyebilirim, kendimi okşayabilirim, kuru beyaz çarşafların altında, karanlıkta, ama ben de kuru ve beyazım, sert ve taneli; tabak dolusu kurutulmuş pirinç üzerinde elimi gezdirmek gibi bir şey bu; kar gibi. Bunda ölü bir şey var, terk edilmiş bir şey. Bir zamanlar bir şeylerin bulunduğu ve şimdi bomboş bir oda gibiyim, pencere dışında yetişen ayrık otların çiçek tozlarının birikip toz olarak yerde uçuşmaları dışında.
Hiç kimse seks yokluğundan ölmez. Aşk yokluğundan ölürüz. Burada sevebileceğim kimse yok, sevebileceğim bütün insanlar ya ölü ya da başka bir yerdeler. Nerede olduklarını kim bilebilir ya da şimdi adlarının ne olduğunu? Hiçbir yerde de olmayabilirler, tıpkı benim onlar için olmadığım gibi. Ben de kayıp bir kişiyim.
Reklam