İnsanı insanın kurdu değil, ümidi olarak görenlerdenim. İnsan insanı ümit diye beller; ama insan ümidini insana bağlamaz. Allah'tan ümit ederiz. Allah'tan ümit etmemiz ümidimize haznelik eden şeyin insan olmasına engel değildir. Öyle zamanlar olur ki muhatabımıza "Seni Allah gönderdi!" deriz. Demek ki Allah'tan ümit etmek ve bu ümidin haznesi olarak insanı görmek belli bir kültürün, bizi içine alan kültürün özellikleri içinde yer alır.
Eylemim (amelim) niyetimin doğrultusunda tezahür edecek mi? Bunu peşinen güvence altına alamam. Ne yaptığımı yaptıkça bileceğim. Bir şey söyleyeceğim ve kulağım ne söylediğimi işitecek. Bir şey öğretebilme yeterliğine neler öğrettiğimi öğrenerek ulaşacağım. Bütün bunlar bir süreç içinde cereyan edecek.