Esra GÜZEL
@murphes
5 okur puanı
Aralık 2021 tarihinde katıldı
Karamazov kardeşler üzerine
Karamazov Kardeşler
Karamazov kardeşler aile trajedisini işleyen bir tanrıyla hesaplaşma romanıdır. Büyük sorular sorarak bizi inanç krizine çekiyor. Her karakter bir fikir taşıyıcısı; dimitri sergüzeştlik, ivan sorgulayıcılık, aleksey inançlılık timsali. Felsefi açıdan da dimitri düalist (meryem ve sodom), ivan materyalist, alyoşa platon idealisti. Üçlü sistem bizi baba-oğul-kutsal ruha da götürüyor. Her detayında felsefi metinler ve bilinçdışı tasvirler bulduğumuz çok katmanlı bi roman.
Bölümlerine baktığımızda büyük engizisyoncu bölümünde Dostoyevskinin kiliseye bağırmak istediklerini Ivan aracılığıyla dillendirdiğini, Şeytan bölümünde ise tanrının şeytanla savaşında dövüş meydanı olarak Ivan’ın kalbini seçtiğini görüyoruz. Şahsi olarak okumaktan keyif aldığım yerlerden biri de Fyodor pavloviç’in kilisedeki patavatsız haliydi. Bence Karamazovluk kavramı biraz da patavatsızlık demek. Aynı zamanda da içinde taşkınlık ve şehvet barındırırken teslim olmayı da isteyen bir inanç arasındaki çekişki demek.
Karakter derinliğiyle, kurgu kalitesiyle, çelişkileriyle ve sorgularıyla çok keyif aldığım bir okuma oldu.
Karamazov Kardeşler
Karamazov kardeşler aile trajedisini işleyen bir tanrıyla hesaplaşma romanıdır. Büyük sorular sorarak bizi inanç krizine çekiyor. Her karakter bir fikir taşıyıcısı; dimitri sergüzeştlik, ivan sorgulayıcılık, aleksey inançlılık timsali. Felsefi açıdan da dimitri düalist (meryem ve sodom), ivan materyalist, alyoşa platon idealisti. Üçlü sistem bizi baba-oğul-kutsal ruha da götürüyor. Her detayında felsefi metinler ve bilinçdışı tasvirler bulduğumuz çok katmanlı bi roman.
Bölümlerine baktığımızda büyük engizisyoncu bölümünde Dostoyevskinin kiliseye bağırmak istediklerini Ivan aracılığıyla dillendirdiğini, Şeytan bölümünde ise tanrının şeytanla savaşında dövüş meydanı olarak Ivan’ın kalbini seçtiğini görüyoruz. Şahsi olarak okumaktan keyif aldığım yerlerden biri de Fyodor pavloviç’in kilisedeki patavatsız haliydi. Bence Karamazovluk kavramı biraz da patavatsızlık demek. Aynı zamanda da içinde taşkınlık ve şehvet barındırırken teslim olmayı da isteyen bir inanç arasındaki çekişki demek.
Karakter derinliğiyle, kurgu kalitesiyle, çelişkileriyle ve sorgularıyla çok keyif aldığım bir okuma oldu.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Çavdar Tarlasında Çocuklar
Çavdar tarlasında çocukları okudum ve çok beğendim. Holden’ın hissettiği yalnızlığı yaşıyorum. “En azından biri sizi dinliyordu. Biri sizi dinliyorsa durum o kadar da kötü sayılmaz.” lafında kendimi buldum. Holden’ın duygularını kelimelerle anlatamam çünkü duyguları ifade edebilmekle aram iyi değil ama hissettiklerini tanıyorum. Fahişe kadına dokunamaması, ölen kardeşinin eldivenleri, tek mutlu olduğu anlarda güçsüz insanların kendini savunuyor olması, en sonda kardeşinin salıncaktaki heyecanıyla mutlu olması. Beni çok etkiledi.
Holden aslında başından beri kardeşinin kaybıyla yaşayan bir karakter. Bu acıyı hiçbir zaman doğrudan ifade edemiyor; onun yerine kabalıkla, alayla, öfkeyle ve kaçışla baş etmeye çalışıyor. Hatta bu kaybı çok sonralarda alelade bir diyalogdan öğreniyoruz.
Holden’ı 2 farklı açıdan ele almak istiyorum:
1-sevgiyi korumak ve kontrol etmek sanması
2- yetişkinlik dünyasından kaçmak istemesi
Bazı anlarda bahsettiğim sert kabuğu çatlıyor. Güçsüz insanların kendini savunduğu anlardan etkileniyor. Bunu kendi kırılganlığını koruma çabası olarak görüyorum. Holden’da aslında hep bir koruma içgüdüsü var. Çocukları uçurumdan korumak istiyor, hoşlandığı kız olan Jane’i korumak istiyor.
Kitabın en sonunda da atlı karıncadaki kardeşinin altın halkaya uzanırken düşmesinden korumak isterken düşme ihtimalini ilk defa kabul ediyor ve Holden burda ilk kez bırakmayı öğreniyor.
Tüm kitap boyunca herkesi, özellikle de çocukları “uçurumdan korumak” isteyen biri olarak, sevgiyi kontrol etmeyi bırakıyor ve belki de hayatındaki tek gerçek mutluluğu o an yaşıyor.
2- Yetişkinlikten Kaçışı
Yetişkinlik dünyasından sürekli olarak iğreniyor; sahte insanlardan, yapmacık konuşmalardan. Bu kısımda güçsüz insanları koruma isteği çocukluk
-Jerome_David_Salinger608.jpg){kind=small}