“Olgunlaşmış aşkta gönlü ferah bir rahatlık mümkündür, fazla söze hacet duymayan sessiz sakin bir mutluluk. Rahatlık, bırakmaktan doğar: belirleyici olmayı istemek yerine akışına bırakmak; bir çok şeyi ötekine bırakmak, onun kendi üzerinde belirleyici olmasına izin vermek.”
“Ara ara uzaklaşmak, sürekli birbiriyle uğraşmak yerine meşgul olabilmenin ön koşuludur; bu da yeni nefes almayı ve tekrar birbirine yönelmeyi sağlar.”