Mustafa
@musti307
Bırak para verip almayı PDF’ini indirirken internetinden yediğin 3 mb’a yazık , öyle bir kitap. Karakterler çok banal, olay örgüsü desen bir sebep sonuç yok birbiri ile alakasız şeyler. Sürükleyiciliği var fakat daha ne kadar saçmalamış olabilir diye sürükleniyorsun. Karpuzu kestin kelek çıktı yine de yer misin muhabbetindeki kelek karpuz kısacası
Reklam
Yaklaşık 100 sayfalık bir kitap olsa da insan onuru temasını güçlü bir şekilde işlemiş. Orhan Kemal’i bilen bilir, akıcı dili ve gerçekçiliği okuyucuyu kitapların içine çeker ve eserleri bir solukta okunacak eserlerdir. Eserlerinin genelinde bulunan toplumsal adaletsizlik teması burada da karşımıza çıkıyor. Her ne kadar kahramanlar üzerinden “Yoksulluk, insana her türlü şeyi yaptırır” mesajı verilse de alttan alta “Birlik olunursa zorluklar aşılır” mesajı da veriliyor. Kitabın ana karakteri Ahmet Kaptan, yardımseverliği ve haksızlıklara karşı durması ile mahkumlar arasında sevilen bir karakter. Ama özellikle saflığı onun sonunu getiriyor. Yaşamak için bir umut arıyor ve bu umudu çevresindeki insanların yalanlarına inanmakta buluyor.
Kitap 2. Dünya Savaşı döneminde hapishanelerdeki yoksulluğu ve sefaleti anlatması bakımından oldukça dikkate değer ve bir çırpıda okunabilecek; okuyana bir şeyler katabilecek akıcı bir roman. Neredeyse bütün Orhan Kemal romanlarını okumuş birisi olarak damağımda farklı bir tat bıraktığını da söylemem gerek.
Steinbeck'i her okuyuşumda sınıf kinim doruklara çıkar; bu da aynı etkiyi yarattı. Akıcı, gerçekçi bir roman. Kitapta mevsimlik tarım işçilerinin grevi anlatılıyor. Diğer kitaplarında yaptığı gibi sonunda gözlerini dolduruyor kitap insanın fakat Gazap Üzümleri romanındaki kadar başarılı değil o konuda. Bir emekçinin sermayeye neden karşı olması gerektiğini, neden sürekli mücadele etmesi gerektiğini anlatması bakımından önemli bir kitap.
Doğu Almanya devlet başkanı Honecker bu notları ölümünden kısa bir süre önce atıldığı hapishanede yazıyor. Genel olarak Sosyalist ülkelerin özelde ise Doğu Almanya'nın son yıllarını değerlendiriyor bu yapıtında. Gorbaçov dönemi politikalarına yönelik eleştiriler yapıyor, Doğu Almanya'nın SSCB tarafından yalnız bırakıldığından dem vuruyor. Bunların yanında Sovyetlerin dağılması konusunda çoğu yerde bulunamayacak bilgiler mevcut kitapta, emperyalizmin Sosyalist ülkelerin kuyusunu nasıl kazdığını, propagandalarını anlatıyor. Maksadın Doğu Almanya'da devletin elinde bulunan işletmeleri, toprakları sermayeye peşkeş çekmek olduğunu, bunu da yatırım yapıyoruz adı altında iyileştirmeye çalıştıklarını belirtiyor. Burada bana önemli gelen detay şuydu:Özellikle Doğu Almanya ile ilgili belgesellerde hep terk edilmiş fabrikalar vs gösterilir,bunu hep merak etmişimdir, sermaye neden bunları değerlendirmemiş; terk edilmeye bırakmış diye. Kitap bunun cevabını sermayenin rekabet istememesine bağlıyor, taşları yerine oturtan bir kitap o açıdan bakıldığında. Sovyetler'in dağılışına farklı bir pencereden bakmak isteyenler için güzel bir kitap.
Yazar son satırları ise:" Ya kapitalizm insanlığı uçuruma sürükleyecektir ya da insanlık kapitalizmin üstesinden gelecektir. İkincisi daha muhtemel ve gerçekçidir;çünkü halklar yaşamak istiyorlar. Bütün güçlüklere ve tehlikelere rağmen, şu andaki karanlık duruma rağmen umutluyum ve öyle de kalacağım:Gelecek Sosyalizmindir.
Şairin duygularının herhangi bir derinliği yok, basit duyguları, basit sözlerle ama ahenkli bir şekilde şiire aktarmış. Tek espirisi de ahenk zaten, kitaptaki tüm şiirler hep aynı tonda söylenen bir şarkı izlenimi uyandırıyor insanda. Şiirlerin hiçbirinin birbirine üstünlüğü olduğu söylenemez, hepsi bir makineden çıkmış gibi, aynı kalite. Ama hiçbir şiiri de vasatın altına düşmemiş, çok güzel şiiri de yok ; çok kötü şiiri de yok anlayacağınız.
Kısacası Ümit Yaşar'ı derinliliği olan bir şair olarak görmüyordum zaten, tek becerisi şiirde sağladığı ahenk, anlam arayanlar için iyi bir tercih olmaz.
Reklam