Golding'in herhangi bir eserini okumaya başladığınızda bir olgunluk sarıp sarmalar sizi. Başka bir deyişle, sayfaları çevirdikçe sizi kendine güvendiren bir yazardır Golding. En azından ben böyle hissediyorum. Tabii bunda daha önceden diğer iki eserini de okumuş olmam etkili olabilir, bilemiyorum. Bende Golding'i okurken hep şu his açığa çıkıyor: "Beni yine şaşırtacak". Serbest Düşüş'ü, arka kapakta bahsedildiği üzere "Bir itiraf" olarak nitelendiren Golding yine bir edebiyat şöleni ile karşımızda. Sammy Mountjoy (belki de 'William' Mountjoy?) isimli kahramanımız ilk sayfalardan itibaren bir araşıya düşüyor. Hayatın anlamı, özgürlük kavramının sorgulanması gibi konular aracılığıyla. Fakat yanlış anlaşılma olmasın, bu bahsettiğim kavramlar oldukça genel kavramlar. Bu kavramları genel için değil yalnızca kendisi için irdeliyor. Şundan da söz etmeliyim ki Sam'in bunları neden irdelediği kitabın başından itibaren bir süre anlaşılmıyor (eğer kitabın arka kapağını okumadıysanız), dolayısıyla siz de karanlıkta yürüyen gözleri görmeyen bir insan gibi hissetmeye başladığınız an Golding geliyor ve ellerinizden tutuyor. Aslında Serbest Düşüş bana göre bu 'karanlığın' ışık ile buluşmasının öyküsüdür. Çünkü kitapta bir düşüş vardır, düşüş karanlığa ve çok yönlüdür. Sammy bir savaş esiridir. Hücresindeki karanlıkta kendi geçmişindeki karanlıkların ne zaman aydınlıktan uzaklaşmaya başladığını sorgulamaya başlar. Böylece çocukluğuna döner. Çocukluğundan başlayarak tüm hayatını bir nevi tekrardan yaşamaya başlar. Birkaç cümle önce bahsettiğim kavram bizler için de geçerli değil midir aslında? Hayatımızdaki karanlık (evet, herkeste bir nebze karanlık vardır.) ne zaman aydınlıktan kaçsa işler ters gitmeye başlar, kendi içimize kapanır ve o iki zıtlığı tekrardan birleştirmeye çalışırız,

Edebiyat