'....
vaktidir dostum, vaktidir!
yürek dinginlik istiyor.
uçuyor birbiri ardına günler
ve geçen her saat alıp götürüyor
yaşamdan bir parça daha,
ve biz seninle ikimiz yaşamak umudundayız,
oysa kuşku yok ki öleceğiz.
dünyada mutluluk yok,
fakat dingin ve özgür olunabilir.
imrenilecek bir yazgı düşlüyorum nicedir
...'
Yağmurdan sonra toprağın kokusu, ciğerlerimi dolduran sabahın serinliği, denizi seyretmek, güzel bir kitabı bitirmek gibi, paylaşmaya ihtiyaç duymadan, içten içe de yaşanan bir mutluluk...
Sürekli koşturuyorlar, mutluluğun peşinden koşuyorlar. Mutluluk koşarak yakalanmaz halbuki, yürürken yakalanır.
Yavaş yavaş yürürken, kendinle iyi geçinerek, kendinle iyi anlaşarak.
Unutmak, kendini kaybetmek, kendinden kaçmak, kendini kurtarmak için hızlanmak yerine, uygun adım yürürken.