Ersin ÖZTÜRK
@myprometheus
Zaman gerçek değildir, Govinda, ben sık sık yaşadım bunu. Zaman da gerçek değilse, dünya ile sonsuzluk, acı ile mutluluk, kötü ile iyi arasında var gibi görünen çizgi de bir yanılgıdan başka şey değildir.
Kişisel sınırları aşmanın acısı, ruhsal büyüme acısıdır. Sanat, edebiyat, mit ve tapım, felsefe ve çileci disiplinlerin hepsi, bireye ufuklarının ötesine, durmaksızın genişleyen gerçekleşme alanına geçmesinde yardımcı olur. Ejderhaları birbiri ardına öldürüp eşikleri geçerken, en yüksek arzusu için tanrısallık, kozmosu dolduruncaya dek büyür. Sonunda zihin, kozmosun sınırını, tüm biçim deneyimlerini
- tüm simgeleştirmeleri, tüm tanrısallıkları- aşan bir gerçekleşme için geride bırakır. Kaçınılmaz hiçliğin gerçekleşmesi için.
Sayfa 176
"Benden geriye ne kaldı?" diye düşündü Ülrich üzülerek. "Belki de cesur ve namuslu olan ve iç özgürlüğü uğruna dış dünyadaki pek az yasaya saygı duyan bir insan. Ama bu iç özgürlüğü dediğim şey, insanın her şeyin hayalini kurması, her insanî durumda bu yasalara bağlanmasına neden gerek olmadığını bilmesi ve neyin kendisini bağlamasına izin vereceğini asla bilmemesidir!" Onu bir saniyeliğine esir alan tuhaf ve küçük duygu dalgasının tekrar kaybolduğu bu nispeten talihli anda Ulrich, her şeyin iki yüzü olduğunu, yani neredeyse bütün çağdaşlarını temayüz ettiren ve ait olduğu neslin fıtratını veya yazgısını oluşturan o ahlâkî parçalanmışlığı keşfetmek gibi bir yetenekten başka hiçbir şeye sahip olmadığını itiraf etmeye hazırdı.
"İnsan iyi değildir, daima iyidir; bu muazzam bir farktır, anlıyor musun? Bu hodbince bilmişliğe insanlar gülüp geçiyor ama aslında ondan şu sonucu çıkarmak lazım; insan asla kötü hiçbir şey yapamaz ancak kötü görünebilir. Bunu anlayınca toplumsal bir ahlâkın doğru hareket noktasına ulaşmış oluruz."