Seda
@myraphim
Yabancısı olduğum dünyada kendime uygun bir başkasını inşa etmeye çalışıyorum
Uçaklara fısıldayan ruh sondajcısı
7 kütüphaneci puanı
263 okur puanı
Temmuz 2021 tarihinde katıldı
Uzaylıdan 46 KromozomaFelsefe-Düşünce
Matt Bey'i çoksatan romanı Gece Yarısı Kütüphanesi ile tanımıştım. Pek benlik değildi ama düşünce yapısı ve kurgu şemasını beğenmiştim.
Bu kitapta da aynısı oldu diyebilirim. İnsanlar, garip bir şekilde içimi burdu. Tam kendimi verebildim denemez elbette. Matt Haig'in kaleminde benim için bir şeyler eksik kalıyor. Sanırım anlatım fazla... sade. Bilmiyorum. Ya da olaylar çok düz.
Güzel bir yemekte eksik olan tuz gibi.
İnsanlar, bir matematik profesörünün kimsenin çözemediği bir probleme çözüm bulması ve ardından ortadan kaybolmasıyla başlıyor. Daha doğrusu adam çözümü bulur bulmaz uzaylı arkadaşlar "Kozmos tehlikede, denklemi yok edin!" diyerek başkarakterimizi Dünya'ya bir Kara Murat misali gönderiyorlar.
Hesap edemedikleri şey ise bu uzaylı Kara Murat'ın insanlar arasında kalarak gittikçe onları anlamlandırması ve duygulara 'kapılması'.
İlk sayfalarda olayın içine girmekte zorlandım. Sıkıldım açıkçası. Yani sebebini biliyoruz ama bana çok anlamsız geldiği için pek kendimi veremedim hikayeye.
Ne olduysa sonlara doğru, uzaylı Kara Murat'ın insanları anlamaya başlamasıyla oldu. Orada içime dokunan bir yanı vardı kitabın. Hayat bu kadar sonlu ve garipken bizlerin kendini parçalanması tokat gibi çarptı.
Ben akademisyen olmaya çalışan biriyim. Uzaylı beyin son sayfalarda Gulliver'a verdiği bir tavsiye listesi var. "Akademisyen olmak zorunda değilsin..." ile başlıyor. Orada gözlerim doldu çünkü bu kadar nokta atışı fazla oldu.
"...Belki de sen hedef değilsin, yolsun."
Evet, belki de birçoğumuz öyleyiz.
Düşünmeyi seven ve aralıklarla kitap okumayı seven biriyseniz tavsiye edeceğim güzel, anlam dolu bir kitap.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Farabi Bloğu, YazıkDüşünce
Farabi'nin varlık felsefesi üzerine düşüncelerini okuyacağımı düşünerek kitabı almıştım. Ne yazık ki hayal kırıklığına uğradım. Yayıma hazırlayan kişinin Farabi hakkındaki düşüncelerini topladığı bir yazı olmuş. Açıkçası beyefendinin düşüncelerini merak etmiyorum. Oldukça yüzeysel bilgiler vererek Farabi şöyle, Farabi böyle diyerek sayfalar geçip gitti. Her iki sayfada bir Farabi sözü paylaşarak tam bir Instagram fenomeni gibi bir düzen belirlemiş.
Destek Yayınları'nı okuma listelerimden çıkarıyorum. Bu dürüst bir yayıncılık şekli değil. Kapağa kocaman Farabi yazarak sanki bizimle ünlü düşünürün fikirlerini paylaşacaklarmış gibi kitap basmışlar.
Yazık.
Sevdim ve Nefret EttimBilim Kurgu Distopya
Bazen kendimi korkutmak ve oturduğum yerde rahat bir nefes alabilmek için distopya okumayı seviyorum. Yevgeni Zamyatin'in Biz isimli romanı beni farklı şekillerde etkiledi.
İlk olarak dili...pek benlik değildi. O nedenle okurken inanılmaz sıkıldım. Beyefendi gemi mühendisiymiş ve yazdığı eserden aynı zamanda değerli bir düşünür olduğunu da görüyoruz. Ne var ki bunlar iyi bir edebi dil için yeterli değil.
Konusu ve hayal gücü heyecan vericiydi, hakkını yememeliyim. Ama dediğim gibi olayların ele alınış biçimi... Defalarca kitabı yarım bırakmak istedim.
Fakat bir şekilde D-503'ün sonunda ne yapacağını ve bütün bu devrime ne olacağını da merak ettim.
Biz, bariz bir eleştiri kitabı. Herkesin aynı şekilde, tek tipte, tek anlayışta olduğu kısıtlanmış bir toplulukta yaşadığı ve bu durumdan insanların bir hayli memnun olduğu zamanları tasvir ediyor. Demokrasiyi, özgürleşmeyi ve insanı biricik yapan unsurları yeren bir ana karakterle karşılaşıyoruz. Kimsenin ismi yok. Herkesin numaralarla iletişim kurduğu bu düzende D-503 bir başmühendis.
D-503, Tek Devlet'e oldukça bağlı ancak I-330 ile karşılaşıp içinde bir şeyler filizlenmeye başlayınca olaylar değişmeye başlıyor.
Kitapta birçok dini olaya, psikolojik fikirlere ve devrim oluşumuna gönderme vardı.
Güzel bir zihin egzersizi, sorgulatıcı fikirler ve kötü bir edebi dil vardı. 2/3 yaptı. İdare eder diyebilirim.
Sonuçta okunabilirlik bir kitap için olmazsa olmaz bir unsur. Tavsiye eder miyim? Sanmıyorum. Bu, diğer distopyaların kaynağı olarak görülüyor o nedenle dili çok daha akıcı olan Cesur Yeni Dünya, 1984 gibi kitapları okuyabilirsiniz.
Diken Üzerinde BekleyişlerEdebiyat
Bu kitabı birkaç defa karşıma çıkınca merak ederek sipariş ettim. Kitapla alakalı yorumlar da ilgimi çekmişti. Beni tetikleyen ya da asla okumam dediğim bir konu yok. Her şeyi okurum. Bazı konuları daha severek okurum ama o kadar.
Her Yazın Ardından beni etkileyen bir kitap oldu. Yazarın ilk kitabıymış. Carley Hanım elinize sağlık benim kalbimi iyi sıkıştırdınız. Bir de sonlara doğru o gergin gülüşlerim yok mu? Ha.Ha.Ha.
Küfür ederek ve "Umarım sandığım kişiyle değildir," "N'olur o olmasın," "Hadi be ordan!" haykırışlarımla okudum.
Kitabımız günümüz ve geçmiş arasında git-gel yaparak ilerliyor. Bu durum canımı sıktı mı? Evet. Açıkçası Percy'nin geçmişini okumak da keyifliydi ama günümüzü anlatırken olayın akışını kesiyor gibi hissettim. Sonra geçmişi okurken günümüz, geçmişi kesiyordu. Sürekli bir sinir haliyle ilerledim.
Birbirlerini on üç yaşındayken tanıyan Percy ve Sam'in aşk hikayesini okuyacağım diye bekledim ama olaylar dramatik bir dönüş aldı. Kitapta Sam ve Charlie'nin annesi Sue favori karakterim. Harika bir kadın.
Benim için harika bir kitaptı. Konuyu seven, sevmeyen olabilir ama akıcılık ve anlatım açısından gayet iyiydi. Hep Sam ve Percy'e odaklandık ama ben Charlie'i de merak ediyorum. Keşke geçmiş x günümüz olacağına karakter perspektifinden okuyabilseydik.
Sevdim, gençlik kalp kırmalı kitap önerisi isteyenlere sevgiyle fırlatacağım bir kitap olacak.
Ben demiştim!Fantastik
Vakit kaybetmeden The Plated Prisoner serisinin ikinci kitabı Glint'i elime geçirdim. İyi yapmışım yoksa öyle bir sonla yarım yamalak kalacaktı her şey.
Tutsak'ta insanı sinir eden birtakım unsurlar var ve bir şekilde okuyucusunda 'bir eksiklik' bırakıyor. Tam olarak kendinizi romana veremiyor gibi oluyorsunuz şahsen benim tecrübem bu yöndeydi. Ama Glint? Alakası yok!
/Spoi içerebilir/
Glint, Tutsak'ın bittiği yerden yani Auren'in kaçırılması ve Dördüncü Krallığın askerleri tarafından tutsak edilmesiyle başlıyor. Bu kitap bana Sarah J. Mass havası veriyordu, yalan yok. Güller ve Dikenler Sarayı'nda da ilk başta yazar bizi Tamlin'e yaklaştırmış daha sonra gözümüze Rhys'i sokmuştu. Burada da benzer durumlar var.
Bu kitapta farklı karakterlerin bakış açısından okuduğumuz yerler var. Örneğin kraliçe. Midas, Beşinci Krallığa gittiğinde arkasında bıraktığı boşluğu karısı doldurmaya karar veriyor. Garip bir kadın. Bastırılmış. Tehlikeli olacağa benziyor.
Gelelim bu kitaptaki Auren'in durumuna. Auren bir tutsak ama değil de. Omurgasından ve bileklerinden dikenler fışkıran bir Fae erkeği ile karşılaşıyoruz. Bu arkadaşımız Dördüncü Krallığın meşhur kafa koparan komutanı Rip. Adından da anlaşılacağı üzere hehehe (Ama o da öyle değilmiş ya neyse...)
Auren bu askerlerin ve tabii ki komutanın da diğer erkekler gibi kendilerine zarar vermesini bekliyor. Önünde sonunda kendilerine tecavüz edeceklerini düşünüyor ki ona da hak veriyorum şu zamana kadar karşısına çıkan her adam kadının üzerine atlıyor. Örüntüye alışmış.
Gelin görün ki Komutan Rip'in o taraklarda bezi yok. Auren nedenini anlayamadığım bir şekilde serbestçe dolanabiliyor. Midas'ın hareminin diğer üyelerinden ayrı bir şekilde, Rip'in çadırında kalıyor.
Kitaptaki her olayı anlatma niyetinde değilim ama olaylar kısaca