"Kaçırılan fırsatlar asla akıldan çıkmıyor ve her hatırlayışta insanın içini sızlatıyor. Bunun sebebi herhalde "bu böyle olmayabilirdi" düşüncesi ,yoksa insan mukadder telakki ettiği şeyleri kabule her zaman hazır."
Hava karardıkça bir kasvet çöküyor,ayrıntıları silinen koca ova,uçsuz bucaksız bir okyanusmuş gibi görünmeye başlıyor, sanki sonsuz bir deryaya ,bir ummana bakıyorum. Neredeyse ağlayacak hale geliyorum ama neyin ağlattığını bilmeden.Dedemin öğrettiği çok eski bir Arap şiiri geliyor aklıma:Asil insanların en neşeli zamanlarında bile bir hüzün vardır, daha düşük ruhlar ise en sefil zamanında bile neşelidir.