Müzdelife Kurt
@mzdlf
Yanınızdaki en gerçek demokrat, çocuğunuzdur. Tom şimdi Eva için bir kahraman, onun öyküleri gözlerinde harikalar canlandırıyor, şarkılarıyla Metodist ilahileri bir operadan güzel geliyor, cebindeki çerçöpse bir mücevher madeni, o harika Tom’unsa derisi kara. Çocuklar Tanrı’nın hiçbir şeyi olmayan yoksullara attığı cennet gülleridir.
Kara da olsa bir çocuğun koca köpeği kucaklamasında sakınca görmüyorsunuz da düşünebilen, mantıklı olabilen, duyumsayabilen, sizi titreten ölümsüz bir ruha gelince… Kara derililerden bir yılan yada kurbağa kadar tiksinip yanlışlarına öfkelenirsiniz. Kötülük etmez ama hiçbir ilişkinizin olmasını da istemezsiniz. Görmeyeceğiniz, kokularını duymayacağınız Afrika’ya geri göndermeye, artlarından da kaşla göz arasında onları kandırmak adına nefislerinden vazgeçmeye dünden razı üç-beş misyoner yollamaya hazırsınız.
bir romanda insanların yüreği yaralanır, ölürler, bu da son olur; bir öyküde bu çok doğaldır ama gerçek yaşamda, yaşamı parlatan şeyler yittiğinde ölmeyiz. Bizim için öylesine yoğun ve önemli olan bir yeme içme, giyinme, yürüme, konuk olma, alıp satma, konuşma, okuma çarkı vardır ki, bunun topuna yaşamak der çıkarız işin içinden.