Nihal
@n1908
N.Makiavelli və "THE PRINCE" (Hökmdar) əsəri.·150 syf.·
8/10
2021 5. kitabı
Monarxiyaların olmadığı bir dövrdə Makiavellinin Hökmdar əsəri nə qədər vacibdir?
Nikolo Makiavelli 15,16- cı əsrlərdə yaşamışdır. Yaşadığı dövrdə öz dövləti də daxil olmaqla monarxiyaların sayı çox idi, və onun “Hökmdar” əsəri həmin dövr üçün olduqca əhəmiyyətli idi. Bəs indi necə, Makiavellinin “ Hökmdar” əsəri nə qədər vacibdir ?
Makiavellini digər filosoflardan fərqləndirən cəhət onun artıq 5 əsrdir ki fikirlərinin heç də birmənalı qarşılanmamasıdır. Makiavellinin sözügedən əsəri işıq üzü gördükdən bəri siyasətdə ikiüzlülüyü, xəyanəti və cəmiyyət içərisində mənfi olaraq qəbul edilən bir neçə xüsusiyyəti təbliğ edir. Bu məşhur intibah dövrü diplomatının yazdıqlarının günümüz üçün nə qədər önəm ərz etdiyini daha yaxşı anlamağımız üçün, gəlin biraz daha təfsilatlı danışaq.
Makiavelli deyir ki; insanlar hökmdar olmaq istəyirlərsə özlərindən qabaq yaşamış dahi şəxsiyyətlərin həyatına baxmalıdırlar, və onlardan ən ləyaqətlilərinin yolu ilə getməlidirlər.İnsanlar öz işlərini talehin hökmünə buraxmamalıdırlar, doğrudur insan bütün həyatını özü idarə edə bilməz amma bunun yarısı yaxud yarıya yaxın bir hissəsi insanın öz əlindədir və Florensiyalı dövlət xadimi bir daha vurğulayır ki, talehin ümidinə daha az bel bağlayanlar daim zəfər çalmışlar. Bu fikrlərin özü nəyinki günümüz üçün, bütün dövrlər üçün keçərli bir haldır, öz işlərini şansa buraxan insanlar və hökmdarlar, gec-tez məğlubiyyətə düçar olacaqlar. Makiavelli daha bir maraqlı mövzuya toxunaraq yazır ki, insanların yaxud xalqların başına pis işlər gəlməli, onlar uzun müddət əziyyət çəkməlidirlər ki, daha sonra xoş gün görsünlər. Makiavelli buna yetəri qədər nümunə göstərir. Bəni-İsrailin Misirdə zülm və əsarət altında yaşaması lazım idi ki, köləlikdən qurtulmaq üçün Musanın arxasınca getməyə razı olsunlar. Romul
Nihal isimli okura yanıt verildi
Nihal
Teşekkür ederim
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
N.Makiavelli və "THE PRINCE" (Hökmdar) əsəri.·150 syf.·
8/10
2021 5. kitabı
Monarxiyaların olmadığı bir dövrdə Makiavellinin Hökmdar əsəri nə qədər vacibdir?
Nikolo Makiavelli 15,16- cı əsrlərdə yaşamışdır. Yaşadığı dövrdə öz dövləti də daxil olmaqla monarxiyaların sayı çox idi, və onun “Hökmdar” əsəri həmin dövr üçün olduqca əhəmiyyətli idi. Bəs indi necə, Makiavellinin “ Hökmdar” əsəri nə qədər vacibdir ?
Makiavellini digər filosoflardan fərqləndirən cəhət onun artıq 5 əsrdir ki fikirlərinin heç də birmənalı qarşılanmamasıdır. Makiavellinin sözügedən əsəri işıq üzü gördükdən bəri siyasətdə ikiüzlülüyü, xəyanəti və cəmiyyət içərisində mənfi olaraq qəbul edilən bir neçə xüsusiyyəti təbliğ edir. Bu məşhur intibah dövrü diplomatının yazdıqlarının günümüz üçün nə qədər önəm ərz etdiyini daha yaxşı anlamağımız üçün, gəlin biraz daha təfsilatlı danışaq.
Makiavelli deyir ki; insanlar hökmdar olmaq istəyirlərsə özlərindən qabaq yaşamış dahi şəxsiyyətlərin həyatına baxmalıdırlar, və onlardan ən ləyaqətlilərinin yolu ilə getməlidirlər.İnsanlar öz işlərini talehin hökmünə buraxmamalıdırlar, doğrudur insan bütün həyatını özü idarə edə bilməz amma bunun yarısı yaxud yarıya yaxın bir hissəsi insanın öz əlindədir və Florensiyalı dövlət xadimi bir daha vurğulayır ki, talehin ümidinə daha az bel bağlayanlar daim zəfər çalmışlar. Bu fikrlərin özü nəyinki günümüz üçün, bütün dövrlər üçün keçərli bir haldır, öz işlərini şansa buraxan insanlar və hökmdarlar, gec-tez məğlubiyyətə düçar olacaqlar. Makiavelli daha bir maraqlı mövzuya toxunaraq yazır ki, insanların yaxud xalqların başına pis işlər gəlməli, onlar uzun müddət əziyyət çəkməlidirlər ki, daha sonra xoş gün görsünlər. Makiavelli buna yetəri qədər nümunə göstərir. Bəni-İsrailin Misirdə zülm və əsarət altında yaşaması lazım idi ki, köləlikdən qurtulmaq üçün Musanın arxasınca getməyə razı olsunlar. Romul
Nihal
Merhaba.Azerbaycan'ın en önemli ve değerli eserlerinden Türkçe olarak alabileceğim kitap önerebilir misiniz :)
"Bir kitap okudum, insana bütün bakışım değişti."Edebiyat
Kaç hayat tanırsın bir kitapta?
Kaç yolculuğa çıkarsın?
Ve kaçından sağ çıkabilirsin bu yolculukların?
Yaralar vardır, kabuk bağlar. Kurcalamadığın zaman kanamaz. Ama bir gün bir bakmışsın, deşilmiş yaran. Hiç olmadığı gibi, hiç olmayacak bir zaman.
"Sana hangi derdimle ağlayayım bilmem ki," diyordu 
İskender Pala 
Bülbülün Kırk Şarkısı'nda. Öyle bir kitap okudum ki şimdi, kimin hangi derdine ağlayayım, kime hak vereyim bilemedim. Gerçek hayatın bir yankısı gibiydi, kimin penceresinden baksam vardı bir haklılık payı, hangi eve konuk olsam düştüğü yeri yakıyordu ateş. Ortak olan tek bir şey vardı, en çok ailesinden yaralıydı insanlar, bir ömür geçmeyecek, bir kuşağa sirayet edecek bir yara varsa aile yarasıydı. Başka bir kitabında öyle güzel anlatıyordu ki yazar bu durumu: "Ayakkabı vurduğunda ayağının arkasında bir yara açılır, çorap giydiğinde o yara çoraba yapışır, çorabı çıkarttığında kabuk kopar ve tekrar kanar. İyileşmesi zaman alır. Ayakkabıyı çorapsız giyemezsin, çorapla giysen yine yapışır. Aile yaraları biraz böyledir. Yürümekten vazgeçemezsin ve attığın her adımda canını acıtmaya devam eder."
"Evde, yani 'aile içinde' de yalnızdım," 
Budala kitabında geçen bir 
Fyodor Dostoyevski cümlesi... Ama bu esere öyle yakışırdı ki...
İnsanlar yalnız.
Kalabalıklar içinde, aile içinde...
Yalnızca yalnız değil, birbirlerinin katili.
"Silahlar insanları öldürmez, insanlar insanları öldürür," der 
Ziya Selçuk, günden güne, eritip bitirerek, sindire sindire öldürürler.
Gönül Dağı diye bir dizi var, izleyenler bilir. Her kahraman kendi hikayesini kendi ağzından anlatır. Vay be dersin, ne hayatlar var! Kimse durduk yere kötü, taş kalpli, aksi olmaz. Vardır bir hikayesi. Teyzem var mesela. Küçükken hiç sevmezdim, çok katı bir kadındı. Büyüdükçe hak verdim, yedi çocuğu oluyor, hepsi art arda ölüyor, sekizinci
İskender Pala Bülbülün Kırk Şarkısı'nda. Öyle bir kitap okudum ki şimdi, kimin hangi derdine ağlayayım, kime hak vereyim bilemedim. Gerçek hayatın bir yankısı gibiydi, kimin penceresinden baksam vardı bir haklılık payı, hangi eve konuk olsam düştüğü yeri yakıyordu ateş. Ortak olan tek bir şey vardı, en çok ailesinden yaralıydı insanlar, bir ömür geçmeyecek, bir kuşağa sirayet edecek bir yara varsa aile yarasıydı. Başka bir kitabında öyle güzel anlatıyordu ki yazar bu durumu: "Ayakkabı vurduğunda ayağının arkasında bir yara açılır, çorap giydiğinde o yara çoraba yapışır, çorabı çıkarttığında kabuk kopar ve tekrar kanar. İyileşmesi zaman alır. Ayakkabıyı çorapsız giyemezsin, çorapla giysen yine yapışır. Aile yaraları biraz böyledir. Yürümekten vazgeçemezsin ve attığın her adımda canını acıtmaya devam eder."
"Evde, yani 'aile içinde' de yalnızdım," Budala kitabında geçen bir Fyodor Dostoyevski cümlesi... Ama bu esere öyle yakışırdı ki...
İnsanlar yalnız.
Kalabalıklar içinde, aile içinde...
Yalnızca yalnız değil, birbirlerinin katili.
"Silahlar insanları öldürmez, insanlar insanları öldürür," der Ziya Selçuk, günden güne, eritip bitirerek, sindire sindire öldürürler.
Gönül Dağı diye bir dizi var, izleyenler bilir. Her kahraman kendi hikayesini kendi ağzından anlatır. Vay be dersin, ne hayatlar var! Kimse durduk yere kötü, taş kalpli, aksi olmaz. Vardır bir hikayesi. Teyzem var mesela. Küçükken hiç sevmezdim, çok katı bir kadındı. Büyüdükçe hak verdim, yedi çocuğu oluyor, hepsi art arda ölüyor, sekizinciNihal
Bende hocam şimdi o kadar empati şefkatle yaklaşıyorum ki maalesef günümüz dilinde onun annesi öldü bu evlendi şu şöyle oldu halbuki ne hissettiğini hiç bilmiyoruz kitaplar bize o duyguların düşüncelerini en ince ayrıntısına kadar veriyor sonra biz de kitaptan çıktıktan sonra aynı insan olmuyoruz aklımdaydı kitap en kısa zamanda okumak nasip olur umarım.
Efendimiz size bir şey söyleyim mi, bu dünyanın hiç tadı kalmadı.Edebiyat
Mikail Balcı Anladım hocam cevap için teşekkür ederim 🦋🌹
Bir söz okumuştum, "Acı duyabiliyorsan canlısın, başkalarının acısını duyabiliyorsan insansın." Ne ince bir ayrım değil mi? Tıpkı nefes almakla yaşamak arasında olduğu gibi.
"Mübadele"
Sözlük anlamıyla değiş tokuş, takas.
Ne kadar basit bir kelime değil mi?
Kimi sözcüklerin ağırlığını yaşayana sormak gerek... Lozan Antlaşmasından sonra Türkiye'de yaşayan Yunanlar ile Yunanistan'da yaşayan Türkler zorunlu yer değişimine tabi tutuluyor. Peki ya yıllarca oraya saldıkları kök? Orada kurdukları dostluklar, arkadaşlıklar? Kolay mı her şeyi geride bırakıp gitmek? Uğruna Çanakkale'de Kafkaslarda savaştığı ülkeden "sen bir yabancısın," denilerek çıkarıp atılmak?
"Bir yaşlı insan toprağından ayrılırsa o çok yaşamazmış." (s. 245)
Bir çiçek bile toprağını değiştirdiğinizde yerini yadırgıyor, insan yadırgamaz mı? 
Gazap Üzümleri diye bir şaheser var, eminim okumuşsunuzdur. Ayrılık vakti gelmiştir ama Joad dede doğup büyüdüğü topraklardan kopmak istemez. Çünkü bilir kökünün her toprakta salınamayacağını. Kimi yeni başlangıçlar ölümle eşdeğerdir: "Ancak yeni doğan bir bebek baştan başlayabilir. Sen, ben... biz artık geçmiş zamanız." Eserde olan da bunun gibi, hatta çok daha fazlası. Üç bin yıldır var olduğu topraklarda artık olma denilen insanların hikayesi... Ve savaşta sırtında taşıdığı, ölümden kurtardığı komşusunun, sen artık bizden değilsin, deyişi.
"Savaş icat eden görmesin cennet." (s. 286)
Ne der 
William Shakespeare, "Yarayla alay eder, yaralanmamış olan." Acı dünyanın her yerindeydi. Ateş düştüğü yeri yakıyordu ama dünyada her yere düşebilecek kadar acı vardı. Herkes bir yerinden yaralıydı. "Kaç insanı gördük yaralanmamış." Ve bana öyle geldi ki Yaşar Kemal yüreğinde bu yaraların hepsini taşıyordu. Biz onu Çukurova betimlemeleri ile bilirdik. Ama Sarıkamış'ta donan insanların, çöllerde
Gazap Üzümleri diye bir şaheser var, eminim okumuşsunuzdur. Ayrılık vakti gelmiştir ama Joad dede doğup büyüdüğü topraklardan kopmak istemez. Çünkü bilir kökünün her toprakta salınamayacağını. Kimi yeni başlangıçlar ölümle eşdeğerdir: "Ancak yeni doğan bir bebek baştan başlayabilir. Sen, ben... biz artık geçmiş zamanız." Eserde olan da bunun gibi, hatta çok daha fazlası. Üç bin yıldır var olduğu topraklarda artık olma denilen insanların hikayesi... Ve savaşta sırtında taşıdığı, ölümden kurtardığı komşusunun, sen artık bizden değilsin, deyişi.
"Savaş icat eden görmesin cennet." (s. 286)
Ne der William Shakespeare, "Yarayla alay eder, yaralanmamış olan." Acı dünyanın her yerindeydi. Ateş düştüğü yeri yakıyordu ama dünyada her yere düşebilecek kadar acı vardı. Herkes bir yerinden yaralıydı. "Kaç insanı gördük yaralanmamış." Ve bana öyle geldi ki Yaşar Kemal yüreğinde bu yaraların hepsini taşıyordu. Biz onu Çukurova betimlemeleri ile bilirdik. Ama Sarıkamış'ta donan insanların, çöllerdeMikail Balcı isimli okura yanıt verildi
Nihal
Mikail Balcı Anladım hocam cevap için teşekkür ederim 🦋🌹