Nurten
@n_okur1
Psikoloji ve Rehberlik (Çocuk Psikolojisi)
20 okur puanı
Kasım 2025 tarihinde katıldı
Yorgunluğun Sessiz HikâyesiEdebiyat
Bu kitabı okurken Hayri İrdal’a tek bir duyguyla bakamadım. Ona bazen güldüm, bazen içim burkuldu, bazen de onu anlamaya çalışırken kendimi sessiz bir yorgunluğun içinde buldum. Çünkü Hayri’nin
Reklam
Adın Yükü, Ateşin Hükmü...Duygu ve Düşünce
Bu kitabı okurken çok yoruldum. Kitapta iki ayrı tema farklı kısımlarla anlatılıyor. Bu yüzden okurken kafa karışıklığına sebep oluyor. Bu yüzden kitabı iki defa okudum. İkinci okumamda daha net anladım.
Kitapta isim, insanın dünyaya tutunma biçimidir. Karakterler, adlarıyla anılır, adlarıyla yüklenir ve çoğu zaman adlarının ağırlığı altında ezilir. İsim, burada bir kimlikten çok bir sorumluluktur. Ateş ise bu sorumluluğun sınandığı yerdir: yakar, arıtır, dönüştürür. Kimileri ateşten kül olarak çıkar, kimileri ise geride bıraktığı küllerle yeniden anlam kazanır. Romanın tarihsel arka planı, bireysel acıların ve iç çatışmaların derinliğini artırır. Güç, itaat, aşk ve sadakat; aynı çizgide ama farklı yönlerde ilerler. İnsan, hem devlete hem aşka hem de kendi vicdanına bağlı kalmaya çalışırken parçalanır. Bekiroğlu, bu parçalanmayı yüksek sesle değil, derin bir sükûnetle anlatır. Çünkü bu romanda asıl gürültü, insanın kendi içindedir.Metnin ritmi, okuru tarihin içine değil; insanın içine çeker. İsimle Ateş Arasında, insanın kendisiyle yaptığı en eski yüzleşmenin romanıdır. Kim olduğumuzu, neye sadık kaldığımızı ve hangi ateşlerden geçerek bugüne geldiğimizi sorgular. Bu eser, tarihten çok insana; olaydan çok anlama yaslanan, derin ve kalıcı bir anlatıdır.
C'yi izlerken...Edebiyat
Kitaba başlamadan genel okuyucu kitlesinin kesinlikle lise sıralarında oturan öğrencilere hitaben olmadığını belirtmek isterim. Kitabı okuyan arkadaşlarım ne demek istediğimi anlamışlardır diye
Kitabı okuyanlar düşüncelerinizi paylaşır mısınız?Duygu ve Düşünce
Yaşamak bittiğinde insan rahatlamaz.
Ama çökmüş de hissetmez.
Daha çok şunu düşünür:
Mor Dünyaya Yolculuk Sırasında...Edebiyat
Mor Mürekkep’i bitirdiğimde, kapağını kapatıp uzun süre elimden bırakamadım. Çünkü bu kitap, okunup rafa kaldırılanlardan değildi; insanın içine bırakılan, orada sessizce çoğalan bir şeydi. Nazan
Reklam