Nurten
@n_okur1
Psikoloji ve Rehberlik (Çocuk Psikolojisi)
20 okur puanı
Kasım 2025 tarihinde katıldı
C'yi izlerken...Edebiyat
Kitaba başlamadan genel okuyucu kitlesinin kesinlikle lise sıralarında oturan öğrencilere hitaben olmadığını belirtmek isterim. Kitabı okuyan arkadaşlarım ne demek istediğimi anlamışlardır diye umuyorum.
Aylak Adam’ı okurken C’yi anlamaya çalışmadım aslında. Onu çözmeye uğraşmadım. Daha çok, onun durduğu yerde durup dünyaya oradan baktım. Çünkü C, açıklanacak bir karakter değil; katlanılacak bir yalnızlık hâli.
Romanın başlarında C’nin insanlara karşı alaycı bakışı hemen fark ediliyor. Ama bu alay, yukarıdan bakan bir küçümseme değil. Daha çok, hayata fazla yakından bakmanın verdiği yorgunluk gibi. C, insanları anlamadığı için değil; onları çoğu zaman olduklarından daha çıplak gördüğü için yalnız. Bu çıplaklık, onda bir iç sıkıntısına dönüşüyor. İnsanların yüzlerine yerleşmiş maskeleri değil, arkalarındaki boşlukları görüyor. Ve bu yüzden dünyaya aykırı hissediyor kendini.
“İnsanlardaki her duygu bir renktir” cümlesi, C’nin dünyayı algılama biçimini ele veriyor. Duygular tek bir renkten ibaret değil; karmaşık, geçişli ve çoğu zaman birbirine karışmış. Yalnızlık bu renklerin en baskını olabilir ama C’nin dünyasında hâlâ umut sızıyor aralardan. Belki de bu yüzden tamamen kopamıyor hayattan.
Ayşe ile olan ilişkisinde C’nin sevilmediğini söylemek haksızlık olur. Ayşe seviyor; ama C’nin istediği yerden değil. Sevgi var ama derinlik yoktur. Bu yüzeysellik, C’yi incitir ama öfkelendirmez. Çünkü C, kimseyi zorla kendine benzetmeye çalışmaz. O sadece, aynı yerden bakabilmeyi ister.
C’nin yalnızlığı zamanla daha anlaşılır hâle gelir. İnsanları tek tek değil, bütün hâlinde değerlendirir. Onların gerçek yüzlerine tanıklık ettikçe hepsini aynı yere koyar. Bu bir genelleme hatası değil; bir savunma refleksidir. Kendini dış dünyadan ayırır, iç dünyasında insanlara anlamlar yükler.
Reklam
Biricik 1000K ailem bugün benim doğum günüm.
Bugün, takvim yapraklarının sıradan bir değişimi değil; içimde sessizce duran zamanın bana göz kırptığı bir gün. Doğum günü denilen şey, yalnızca bir yaş daha almak değil; geride kalanların ağırlığını, kalanların ihtimalini avuç içinde tartmak. İnsan bugün anlıyor ki yaşamak, sadece nefes almak değil; bazı günleri taşımak, bazı geceleri geride bırakmayı öğrenmekmiş. Her yıl, içimizden bir şey eksiliyor sanırken, aslında başka bir yerden çoğalıyoruz.
Hayat, bize her zaman nazik davranmadı. Ama yine de yürüdük. Kırıldığımız yerlerden insan olduk, sustuğumuz anlardan bilgelik devşirdik. Bugün geriye bakınca görüyorum: Kaybettiklerim beni ben yapan boşluklardı; vazgeçmediklerim ise hâlâ ayakta durmamın sebebi. Yaşamak, başımıza gelenleri seçememek belki ama onlarla neye dönüştüğümüzü seçebilmekti.
Bu doğum gününde kendime bir dilek tutmuyorum. Çünkü artık biliyorum; dilekler gökyüzünden değil, insanın kendi cesaretinden doğuyor. Bundan sonra hayatla pazarlık etmeyeceğim. Olduğu gibi seveceğim, acıysa acı diyeceğim, mutluluk geldiyse kapıyı kapatmayacağım. Yaşamak, her şeye rağmen “buradayım” diyebilmekmiş. Bugün kendime bunu söylüyorum:
Buradayım. Ve bu, sizlerle kutlamaya değer.