Naile Yılmaz
@naaileyilmaz
Kalbim çok şey öğrendi ve yaşadı. Ve bu sayede bilgeliği,deliliği ve akıllılığı öğrendim. Ama anladım ki, bu da zor bir iş, çünkü bilgeliğin olduğu yerde fazlaca üzüntü var. Çok öğrenmek isteyen kişinin çok acı çekmesi gerekir.
Reklam
Oh, tüm çile ve kahırlar zaman değil miydi, tüm uğraşıp didinmeler, tüm korkular zaman değil miydi? Zaman aşılır aşılmaz, zaman düşüncesi kafadan çıkarılır çıkarılmaz dünyadaki bütün güçlükler, bütün düşmanlıklar silinip gitmiyor mu, yenilgiye uğratılmıyor muydu?
“Hikmetini ve içyüzünü öğrendiğim şey, Ben’di. Ama alt edemedim, sadece yanılttım, sadece kaçtım ondan, sadece saklanıp gizlendim. Doğrusu, dünyada bu Ben’im kadar, bu yaşıyor olduğum, başkaları gibi ve başkalarından ayrı biri olduğum, Siddhartha olduğum bilmecesi kadar kafamı hiçbir şey kurcalamadı. Ve dünyada kendim kadar, Siddhartha kadar az bildiğim başka hiçbir şey yok!”
İvan İlyiç’in manevi acısı şundan doğuyordu: O gece, uyuyan Gerasim’in çıkık elmacık kemikli, uysal yüzüne bakarken aklına birdenbire şu düşünce geldi: “ Ya bütün hayatım, yaşadığım bilinçli hayat gerçekten gerektiği gibi değil idiyse? “
İnsanın azınlıkta olması, tek kişilik bir azınlık olması bile, deli olduğu anlamına gelmiyordu. Bir doğru vardı, bir de doğru olmayan; doğruya sarıldığın zaman, tüm dünyayı karşına bile alsan, deli olmuyordun.
Reklam